نوشتن بهانه ایست برای با تو بودن

تمام شد

2010-03-01T22:08:00.001+03:30

دیگه اینجا نمینویسم!

از بس همه از اینور و اونور دنیا شاکی بودن که چرا نمی تونن کامنت بذارن منم دیگه اینجا هیچی نمینویسم!!
رفتم آقا رفتم.....
وبلاگ جدید:
http://drdehghani.persianblog.ir

بالاخره طرحو تموم شد

2010-02-25T17:43:00.002+03:30

بعد از 18 ماه, طرح نیروی انسانی من هم در حاجی آباد مرکز شهرستان زرین دشت در نزدیکی داراب تموم شد.
اولین مریضم دختری بود با اسهال و آخرین مرضم زنی با دل درد!
متوسط روزی 70 تا مریض می دیدم و با حساب اینکه 160 روز اونجا بودم حدودا 11 هزار تا مریض دیدم!! گرچه عمدتا سرماخوردگی و اسهال و سر درد بود و با این مریضی ها نمی شه چندان فرق دکتر خوب رو از بد تشخیص داد.

حالا من موندم و 1 سال بیکاری تا امتحان رزیدنتی سال دیگه و کلی تجربه که معلوم نیست کی به دردم می خوره. قصد ندارم امسال کار کنم اما شاید حوصلم سر بره آخه تو سن 26-27 سالگی بیکار نشستن تو خونه یه جورایی ضایع هست!

آخرین روزهای طرحم مصادف بود با امتحان رزیدنتی و ناراحتی از اینکه چرا نتونستم امتحان بدم اما شاید با این اوضاع تقلب و ... بهتر شد که امتحان ندادم و سایدم بدتر شد! خدا می دونه.
آسمون ابریه من در انتظار آسمون صاف و یه شماره پلاک!

اصفهان

2010-01-28T21:14:00.018+03:30

عکس های سفر به اصفهان.

یک زندگی

2010-01-13T18:52:00.003+03:30

این 3 ماه آخر از طرحم رو تصمیم گرفتم بشم پزشک خانواده و مجبورم 20 روز اونجا باشم. البته فقط صبح مریض میبینم. حالا دیگه فقط 1 ماه مونده.
یه خونه اونطرف شهر! دور از درمانگاه بهم دادن که بد نیست اما تنهایی خیلی سخته. گاهی 2-3 روز حتی حوصله غذا خوردن هم آدم پیدا نمیکنه!!
یه روز عصر بالاخره از گشنگی تصمیم گرفتم نون و پنیر و چایی بخورم با گردو!!! داشتم چایی رو هم می زدم که موبایلم زنگ زد. نگهبان درمانگاه بود. بهم گفت دکتر یه مریض آوردن حالش بده و دکتر .... نمیتونه لوله بکنه تو ریه هاش!!
با همون شلوار ورزشی و تی شرت و دمپایی سوار ماشین شدم سریع رفتم درمانگاه. فکر میکردم رفتنم فایده نداره. چون حتما کلی وقت قبلا گذشته, 4-5 دقیقه هم من توی راه هستم و تا بیام کاری بکنم زمان زیادی میگیره.
وقتی رسیدم یه بچه 10-11 ماه بود که سیاه شده بود! همه بالای سرش بودن. رفتم بالای سر بچه پرسیدم "این چش شده؟" گفتن برنج رفته تو ریه اش!
خدا رو شکر با اولین تلاش مریض رو اینتوبیت کردم و تنفس دوباره با کمک آمبو شروع شد. قلبش هم سریع از 10-15 تا رسید به 90 تا و دیگه وقت بردن مریض به بیمارستان بود. گفتم زنگ بزنن بیمارستان داراب و بهشون اطلاع بدن. (این شهر بیمارستان نداره). راننده آمبولانس هم از اومدن من و موفقیت کار هیجان زده شده بود و با سرعت 160 تا ما رو برد بیمارستان. اونجا هم بقیه مسائل خوب پیشرفت چون پزشک اونجا قبلا اینترن من بود و من و میشناخت و به حرفم گوش داد و اونجا هم تونستم برای مریض کارهاش رو انجام بدم اما اونجا هم آی سی یو اطفال نداشت و مریض رو فرستادن شیراز.

اگه خدا بخواد و زنده بمونه این سومین احیا موفقیت آمیز من توی این 16 ماهی هست که حاجی آباد بودم. یادم اومد به دکتر کدیور (استادمون) که روز فارغ التحصیلی خطاب به پدر و مادر ها می گفت: دستان بچه های شما می تونه معجزه کنه!

البته این دفعه هم همه چیز خوب نبود. پدر و مادر بچه شدیدا معتاد بودن! و خدا می دونه حتی اگه بچه بمونه چی میشه!
----------------------------------
راستی نقل دارابگرد فعلا نمی تونم چیزی بگم. یکی بهم گفت که برای حفاظت از آثار محافظت نشده بهتره اطلاعاتش پخش نشه! ولی خیلی دوست داشتم به همه بگم چه جای جالبیه
--------------------------------------
خبر رسید که بچه خوب شده! خیلی خوشحالم

سفرنامه دارابگرد

2010-01-12T20:59:00.001+03:30

بالاخره برگشتم
هیچ جا خونه نمیشه.
به زودی با شرح مصور سفرم به شهر قدیمی دارابگرد............

عمر

2009-12-21T11:43:00.002+03:30

به سالهایی که رفته و سالهایی که ممکنه در عمرمون باشه فکر میکردم! اما نه توی اتاق کنار بخاری. زیر آسمون توی هوای سرد بیابون.

درست زیر کهکشان راه شیری ایستاده بودم. خیلی لذت بخش بود. یه نوار پهن سفید که از یه گوشه آسمون تا سمت مقابل ادامه داره و توش پر از ستاره های رنگارنگ هست.
فرض کنیم قرار باشه خیلی خیلی زیاد و مثلا 100 سال عمر کنیم. اگه این صد سال رو 1 روز در نظر بگیریم, کل عمر ما میشه 1 صدم طول تاریخ10 هزار سالۀ بشر. یعنی ما یک روز عمر کردیم و بشر تاریخش 100 روز هست. اگر این رو با مدتی که انسان روی کره زمین زندگی کرده مقایسه کنم. اگه ما یک روز عمر کرده باشیم, بشر الآن 82 سال هست که روی کره زمین هست. اگر با طول عمر کره زمین مقایسه کنیم, حدود 82000 هزار سال عمر کره زمین هست. و اگر با عمر کل جهانی که میشناسیم مقایسه کنیم, 100 سال عمر کردن ما میشه مثل یک روز در برابر 400 هزار سال عمر جهان.

حالا فرض کنیم برای یک چشم بر هم زدن 1/5 ثانیه وقت لازم باشه. اگه کل عمر کیهان 1 ساعت باشه, عمر ما کمتر یک چشم بر هم زدن هست.

چه اتفاقاتی که در کیهان و جهان میوفته, چه اتفاقاتی که در تاریخ بشر افتاده و ما هر کدوم فقط برای یک چشم بر هم زدن میایم و میریم. برای یک چشم بر هم زدن چه کارهایی که نمیکنیم چه ظلم ها که نمیکنیم و چه دلهایی که نمیشکنیم.
برای یک چشم بر هم زدن چه ناشکیبایی هایی که ا خودمون نشون نمیدیم.
به قول عطار
زمین در جنب این نه سقف مینا //////چو خشخاشی بود بر روی دریا
تو خود بنگر کزین خشخاش چندی////// سزد گر بر بروت خود بخندی

2009-12-06T12:45:00.001+03:30

خدا را شکر که بر ما منت گذاشت و بهترین و عزیزترین مخلوقات و بندگان خودش رو سرور و ولی ما کرد.

بعد از جشن بندگی جشن ولایت مبارک

2009-11-30T00:13:00.003+03:30

1- یه مشکل خیلی بزرگ موبایل مریض هست! درست وقتی در اوج شلوغی به خاطر اهمیت موضوع دارم خیلی شمرده شمرده و با زبان ساده یه چیزی رو توضیح میدم زنگ های عجیب غریب موبایل به صدا درمیاد و مریض هم بدون هیچ حرفی شروع میکنه به حرف زدن انگار نه انگار که داشتم باهاش حرف میزدم!!!!

جمعه قبل از عیر قربان, مسجد پشت درمانگاه داشت تو بلندگو روضه می خوند. صداش خیلی بده اما حس گوش دادن رو داشتم. تو اتاقم که نزدیکترین جای درمانگاه به بلندگوها هست داشتم گوش میدادم.
وسط روضه ......وزووزوزوزوز و بعد صدای زنگ موبایل! (احتمالا موبایل آقای روضه خون! بود) برای 1 دقیقه چیزی پخش نشد!.

یه جورایی خیالم راحت شد. مطمئن شدم این جفا رو فقط در حق من نمیکنند

2- آنفلونزا کم شده بود و مریض ها هم کمتر شده بودن. خدا رو شکر. استاد دوست داشتنیی شده معاون بهداشت دانشگاه. همون اول کار یه نامه داده شدید اللحن برای مقابله با تجویز بی رویه دگزامتازون! من چون دوستش دارم دیگه کمتر نوشتم اما در کل جوان است و جویای نام آمدست! اما فکر نکنم زورش به دگزا برسه!

3- یه تکنسین رادیولوژی داریم, عکس های جالب رو میاره نشونم میده و ازم می پرسه. کنجکاو و با سواد هست. دیروز یه عکس لگن آورد و منم از فرط جوانی و نادانی! با همون کلاس و رفتار استاد رادیولوژی (دکتر راسخی) بهش گفتم: تو این عکس از شدت پوکی استخوان دیگه فرقی بین استخوان و گاز (گاز استریل) نیست! یهو زد زیره گریه! معلوم شد عکس مامانش بوده!

خیلی ناراحتم. شد یه تجربه که ندونسته الکی تریپ باسوادی ورندارم! خدا من و ببخشه

4- این عکس هم به طور تصادفی جالب شده!!! تشخیص من: رشد شکوفه تفکر در مغز یک جوان!

5- راستی بعد 4-5 سال یه بارون شدید تو حاجی آباد اومد. خیلی شدید بود. رعد و برق های خیلی هیجان انگیز. نمی دونم می تونم به خدا حسودی کنم یا نه؟ چرا خدا می تونه اینها رو دوست داشته باشه ولی من هنوز نتونستم؟! حسودیم میشه

2009-11-29T23:55:00.004+03:30

در روز چقدر به حل مشکلاتتون فکر میکنید؟ چه راه حل هایی برای نجات بشریت به ذهنتون میرسه؟ چه آرزوهایی دارید؟ فکر میکنید چقدر باید تلاش کنید برای آرزوهاتون؟ چقدر مونده برسید؟

نقل میکنند که یه بنده خدایی روز و شب راز و نیاز میکرده با خدا تا روزی خودش رو بدون تلاش و کوشش خدا بهش بده. مدتهای طولانی کارش این بوده تا بالاخره پیک سروشی میاد و آدرس نامه و کاغذی رو در فلان محل بهش میده. مرد بیچاره میره کاغذ رو پیدا میکنه و نقشه گنجی رو پیدا میکنه.

اندر آن رقعه نبشته بود اين ---------------- که برون شهر گنجي دان دفين

آن فلان قبه که در وي مشهدست -------------- پشت او در شهر و در در فدفدست

قرار بر این میشه که بره و تیر و کمانی آماده کنه، رو به قبله تیری بندازه و محل افتادن تیر رو بکنه تا گنج رو پیدا کنه.

پس کمان سخت آورد آن فتي --------------- تير پرانيد در صحن فضا

زو تبر آورد و بيل او شاد شاد --------------------- کند آن موضع که تيرش اوفتاد

کند شد هم او و هم بيل و تبر ------------------- خود نديد از گنج پنهاني اثر

هم‌چنين هر روز تير انداختي ------------------- ليک جاي گنج را نشناختي

چونک اين را پيشه کرد او بر دوام ---------------- فجفجي در شهر افتاد و عوام

هر روز تیر می انداخت و دست خالی برمی گشت. انقدر این کار رو تکرار کرد که خبر به شاه هم رسید و شاه هم با سربازانش آمد و شروع به تیراندازی کردند تا گنج رو پیدا کنند

مدت شش ماه و افزون پادشاه ---------------- تير مي‌انداخت و برمي‌کند چاه

هرکجا سخته کماني بود چست ---------------- تير داد انداخت و هر سو گنج جست

غير تشويش و غم و طامات ني ------------------- هم‌چو عنقا نام فاش و ذات ني

بعد از 6 ماه جز غم و تشویش هیچ چیز نصیبشون نشد که نشد.

بعد از ناامیدی شاه, مرد بیچاره باز هم گنج رو پیدا نکرد. و بالاخره ناامید برگشت. دوباره راز و نیاز کرد و شکایت کرد که پس ماجرای خبر هاتف چی بود؟

اندرین بود او که الهام آمدش ------------- کشف شد این مشکلات از ایزدش

کو بگفتت در کمان تیری بنه ------------- کی بگفتندت که اندر کش تو زه

او نگفتت که کمان را سخت‌کش -------------- در کمان نه گفت او نه پر کنش

از فضولی تو کمان افراشتی -------------- صنعت قواسیی بر داشتی

ترک این سخته کمانی رو بگو --------------- در کمان نه تیر و پریدن مجو

چون بیفتد بر کن آنجا می‌طلب ------------- زور بگذار و بزاری جو ذهب

آنچ حقست اقرب از حبل الورید ----------------- تو فکنده تیر فکرت را بعید

ای کمان و تیرها بر ساخته ----------------- صید نزدیک و تو دور انداخته

هرکه دوراندازتر او دورتر ----------------- وز چنین گنجست او مهجورتر

فلسفی خود را از اندیشه بکشت -------------- گو بدو کوراست سوی گنج پشت

گو بدو چندانک افزون می‌دود ---------------- از مراد دل جداتر می‌شود

جاهدوا فینا بگفت آن شهریار ----------------- جاهدوا عنا نگفت ای بی‌قرار

برنامه ریزی

2009-11-17T00:42:00.002+03:30

یکی از دوستان داشت برام در باره مراحل و روش های رفتن به آمریکا توضیح میداد و اینکه چطور میشه اونجا تخصص گرفت.
2 چیز خیلی واضح بود و توی چشم میزد.
1- اطلاعات فوق العاده دقیق و در دسترس. به راحتی می شد تعداد دانشجوهای تخصص رو در سالهای مختلف در رشته های مختلف به دست آورد و حتی می شد فهمید چه تعداد آمریکایی بودن و چه تعداد آمریکایی نبودن و هزار و یک اطلاعات دیگه...
2- همه چیز مرتب و طبق برنامه. شما می تونید اعلام کنید در مثلا 1 مهر 5 سال دیگه قصد دارید وارد دانشگاه در رشته رادیولوژی بشید و اون وقت بهتون دقیق میگن که تا 5 سال دیگه دقیقا هر ماه باید چه کارهایی رو انجام داده باشید. (به قول دوستم حتی نوشته بود که شب قبل از مدرسه چی توی کیفتون بذارید)
------------------------------
از دانشگاه و حال و هوای آمریکا اومدیم بیرون و رفته بودیم برای یکی دیگه از دوستان براش اینترنت پر سرعت بگیریم. توی راه از مفید بودن برنامه ریزی و اینکه در آمریکا چقدر برنامه ریزی آسون هست براش میگفتم. داشتم براش میگفتم که بابای یکی از دوستام رفته بوده آمریکا و این دوستم با اینترنت و یک تماس تلفنی یه کتاب سفارش داده بوده و بهش گفته بودن که نزدیک ترین کتاب فروشی به هتل باباش کجاست و نزدیک ترین ایستگاه مترو به سمت کتابخونه کجاست و ......
----------------------
رسیدیم به شرکت اینترنتی. وارد که شدیم و پرسیدیم که یا دوستم میتونه اینترنت پر سرعت بگیره یا نه, جواب خانم منشی اونجا آه از نهاد دوستم درآورد. از قرار مخابرات کابل های اونجا رو عوض کرده و انگار جدید کرده!!! و این کابل های جدید امکان نسب تجهیزات اینترنت پر سرعت رو ندارند!!
توی فکر بودم که این دوستم رفته یه خونه جدید و نو توی یه جای خوب شهر خریده تا رفاه بیشتری داشته باشه و حالا ....
جالب بود برام که مثلا یه نفر بیاد برنامه ریزی کنه و بره یه آپارتمان برای یه شرکت تجاری بگیره و وقتی خوب کارش گرفت مخابرات کابل های اونجا رو جدید کنه!!!!
------------------------------------
خوب در کل باید بیخیال برنامه ریزی در ایران باشید. اصلا چیز مضری هست. باور کنید زندگیتون رو تباه میکنه!! بعد از این همه مدت یه دانشجوی سال 1 ازم پرسید شرایط استعداد درخشان چیه؟ بهش گفتم سعادت دنیا و آخرتت این هست که اصلا سراغ این مسائل نری. هیچ فکری برای آینده نکن و دل بسپار به دریا ببین چی پیش میاد چون شرایط و قوانین مثل باد متغییر هستند.
-----------------------------
یه استادی دارم بهم میگه آدم باید توکل کنه. راست میگه. نمی دونم چرا وقتی تو اتاقش هستم و از زبون خودش می شنوم احساس میکنم راه حل رو پیدا کردم ولی وقتی میام بیرون و با خودم فکر میکنم می بینم مشکلم سر جاش هست

تخت جمشید

2009-11-12T22:51:00.012+03:30

رفته بودم تخت جمشید.
تقریبا دیگه چیزی ازش نمونده! تا یه مدت دیگه فکر نکنم جذابیت براش بمونه!
هیچ وقت نتونسته بودم با دوربین برم تخت جمشید! عجیب قسمت نبود. هر بار یه اتفاقی میوفتاد که نمی تونستم ببرم. این دفعه هم وقتم خیلی کم بود. دوست دارم یه روز کامل برای من خالیش کنن تا برم از صبح طلوع عکس بگیرم از جزئیات تا سپیده فردا.

2009-11-01T14:59:00.008+03:30

رفتیم حاجی آباد و برگشتیم. این دفعه خوش اخلاق هم نبودم! دکتر بداخلاقو!
تقصیر من نیست که! 7 روز, 600 تا مریض که 500 تاش سرماخورده! و 450 تا گواهی برای مدرسه و دانشگاه میخواست!
برای کسی گواهی ننوشتم! گفتم: به من چه؟ باید می رفتی! مگه من گفتم نرو مدرسه!
برای همه بچه هایی هم که گریه کردن, آمپول پنسیلین نوشتم! :D
جالب اینجاست که اعصاب خوردی هام کمتر بود و مردم هم راضی!

بگذریم. عید هم که تمام دوستان و بخصوص سادات گرامی بهمون تبریک گفتن و من نتونستم حتی یه اس ام اس بدم

از این هم بگذریم. این دفعه دیگه بجای کتاب و تست و ..., همراه خودم دوربین بردم و دوربین عکاسی اما آسمون هم سر ناسازگاری داشت و ابری بود. تمام 7 روز!یه نم بارونی هم آمد ولی اونجا شهر مردم ناشکر و ... هست.زیاد بارون نمیاد

خلاصه عکسی نگرفتیم و شد ایامی چند!
یه حلقه نور قشنگ دور ماه شکار کردم که البته زیاد پیدا نیست.
اما این پسر! از پشت وانت خورد زمین! فقط خواب آلود بود و سرش حتی زخم نشده بود که خون بیاد! عکسی گرفتیم و دیدیم که:

سرش اساسی شکسته بود! به این قشنگی!!! تا حالا ندیده بودم!

این هم کاخ ساسانی در سروستان:

2009-10-24T12:52:00.001+03:30

6:30 صبح! همه چیز ریخت به هم!
امسال امتحان رزیدنتی نمیدم!
تبریک میگم
به سلامتی!

2009-10-24T01:11:00.002+03:30

پشیمونم.
پشیمونم از عهدی که با خودم بستم و انقدر بهش عادت کردم که نمیتونم ترکش کنم
می ترسم.
میترسم از تنهایی در راهی که همه منع کردن من رو از رفتنش و حالا اگه برگردم بجز شماتت دوستان چیزی برام نمی مونه
خجالت میکشم.
خجالت میکشم از قبول شکست در راهی هنوز اولش بودم
نگرانم.
نگران از شمعی که از پیرمردی گرفتم و حالا نمی دونم قبل از خاموش شدنش میتونم به کس دیگه ای بدم یا نه
-----------------------------------------------
کلا خیلی افسرده شدم نه؟! از فردا اکس میخورم!

2009-10-23T01:20:00.002+03:30

چه عذابی بالاتر از وجدان مرد بینا در شهر نابینایان

2009-10-17T00:10:00.004+03:30

هوا هنوز گرم نشده, هنوز باد که میاد یه سوزی از سرما تن آدم ها رو می لرزونه. چشم هرکسی که بهش میوفته, احساس گرما میکنه. زیبایی صورتش مثل یه چشمه آب گرم می مونه که دشت یخ زده دل آدم ها رو تازه و شاداب میکنه. وضع اون اما با آدم هایی که رد میشن و نگاهش میکنند یه ذره فرق داره. چندان زیبایی خاصی رو دور و برش نمی بینه. یه درخت خشک و بی روح, یه معبر خاکی و یه برکه آب اون پایین.
کم کم گرمی آفتاب رو تو اون هوای اواخر زمستون رو تنش حس میکنه. نا خودآگاه بر میگرده به سمت آفتاب. داره شیفته آفتاب میشه. قد میکشه تا بیشتر صورت و تن زیبا و سبز جوونش رو به آفتاب نشون بده. نا خودآگاه داره برای آفتاب دلبری میکنه. یواش یواش, از ساقه های دیگۀ درخت پیر هم, جوانه های سبز بیشتر و بیشتری بیرون میزنند. اما زیبایی اون بیشتر از بقیه هست. یه سر و گردن از بقیه جلوتره. اما آفتاب انگار قدر زیبایی بیشتر اون رو نمی دونه. نه آفتاب و نه ماه و ستارگان شب. نور آبی ماه و ستاره ها, گرمی و تشعشع آفتاب, شب ها و صبح ها به همۀ اون جوونه ها به یه اندازه می رسه.
اما چرا؟ من که از همه زیباترم, از همه جلوتر بودم, اول از همه عاشق آسمون شدم. یعنی با بقیه هیچ فرقی ندارم؟
نسیم خنک, بهاری داره جاش رو میده به گرمی تابستون. این رو از بی توجهی مردم هم میشه درک کرد. این مردم, بیشتر از هرکسی براش آزار دهنده هستند. حتی از اون برگ های سبز دیگۀ درخت که خیلی زود خلوتش رو با ماه و آفتاب خراب کردند. مردم دیگه توجهی به زیبایی اون ندارن. انگار دیگه براشون عادی شده. اما چه زود.... از اون بدتر چطور می تونه مردمی رو دوست داشته باشه که روشون رو از خورشید بر میگردونن و نقاب میزنن تا نور خورشید به صورتشون نتابه؟ چطور میتونه دوستشون داشته باشه وقتی اونها خورشیدش رو دوست ندارن؟
برگها هم چندان فرقی با مردم ندارن. اونها هم یواش یواش دارن سرشون رو پایین میندازن. از ترس پریدن رنگ سبزشون دارن به خورشید پشت میکنن. حالا فرصت مناسبی هست تا دوباره عشقش رو به خورشید و آسمون نشون بده. دوباره سعی میکنه قد بکشه. بر خلاف همه برگها, تمام تنش رو مقابل حرارت سوزان خورشید میذاره. اما باز هم خورشید بی تفاوت برای همه یک جور می تابه. دلش برای خلوتش با خورشید تنگ شده.
پایین پاش کنار اون معبر خاکی, برکه آب, چشمانش رو خیره میکنه. اونجا هر روز صبح خورشید تنهای تنهای توی برکه آرام روی امواج کوچک برکه در حال رقصیدنه, شب هم تمام ستارگان و ماه توی برکه هستند. نه مزاحمی هست و نه رقیبی... باد سرد پاییزی رشته افکارش رو پاره میکنه. تابستون در حال رفتنه. به برگ های دیگه نگاه میکنه, همه رنگ پریده و رنجور شدن. احساس پیروزی میکنه. دیگه همه رقیب هاش زرد شدن, شاید حالا دیگه بتونه دل خورشید رو به دست بیاره.
صدای شکنندگی ساقه ها بلند شده. با هر بادی که می وزه, این صدا ها بیشتر و بیشتر میشه. ناگهان احساس خطر میکنه. نکنه بقیه برگ ها می خوان از ساقه کنده بشن, برن کنار برکه توی اون معبر خاکی؟
نه امکان نداره. من از همه زیباترم, از همه زودتر اینجا بودم...
خودش رو تکون میده. محکم و با قدرت. با تمام احساسش. ساقه پیر نمی تونه منصرفش کنه, برگ از ساقه کنده میشه. اروم شروع میکنه به افتادن. خورشید روی موج آب برکه در حال رقصیدنه, برگ هم می رقصه. آزاد و آرام می رقصه تا بیوفته کنار برکه. توی برکه کنار خورشید تابان و مشعشع, یه برگ زرد می بینه.....
زرد مثل همون برگ های روی درخت... این منم؟!
صدای خنده بچه ها, از دور شنیده میشه. هرچی نزدیکتر میشن, خش خش له شدن برگها زیر پاهاشون بیشتر شنیده میشه. بچه ها دارن بازی میکنن, اولین برگ های افتاده از درخت پاییزی رو با پاهاشون میشمارن.......

آدم و حوا

2009-10-15T12:51:00.002+03:30

.... و خداوند آدم را آفرید....
در بهترین حالت در بهترین شکل.... کالبدی برای ارزشمند ترین گوهر..
در سینه آدم قفسی از استخوان سخت برای صندوقچۀ دل...
در درون دل را تا سرحد توان لبریز از "خدا" کرد...
آدم عاشق آفریده شد... از همان روز اول.... عشق وحدانی

خداوند حوا را آفرید...
دل آدم در درون قفس سختش لرزید... صندوقچه ای به سنگینی آنچه از خدا در درونش بود, لرزید
خدا خندید .... شیطان طمع کرد ... فرشتگان برآشفتند

رحمت خداوند شامل آدم و حوا شد... کلید در صندوقچه را نشان داد
شیطان فریب خورد! ... با دست خود کلید را به آدم و حوا داد...
آدم میوه را چید ... قفس باز شد... حوا وارد شد.... "خدا" لبریز شد... شیطان بدنام شد...

2009-10-06T01:01:00.002+03:30

کاش یکی می دونست چی تو دلش گذشت

یه لحظه سر جاش وایساد. دیگه خسته شده بود. درد پاها و بدنش, جای سنگ ها و چوب ها دیگه حس نمی شدن اما خستگی مثل یه درد منتشر تو بدنش بود. دیگه احساس میکرد انگار یه بندی از پشت داره نگهش میداره.
دوباره مردم بهش رسیده بودن. دوباره سنگها شروع شد. باید به راهش ادامه میداد. دیگه فرصتی باقی نمونده بود. دوباره تکه گوشت رو به دهنش گرفت و دوید. جای استراحت نبود باید هرچه زودتر همه می فهمیدن. یه نگاه به پشت سرش انداخت, جلوی همه پسر کدخدا با تفنگش درحال دویدن بود. یادش اومد به زمانی که پسر کدخدا بچه بود و با سنگ پاش رو شکونده بود. یه فکری مدام اذیتش میکرد. اینکه چرا باید این کار رو به خاطر این مردم انجام بده. اما نه, این مردم بهش یه زمانی اعتماد کرده بودن و حالا فرصت جبران کردن بود.
کمی عقب تر از پسر کدخدا, چوپان ده داشت با چوبش می دوید. دیدن اون تمام دلش رو آتیش زد. با خودش گفت یعنی حتی اون هم دیگه به من اعتماد نداره؟
دیگه تقریبا رسیده بود, چیزی نمونده بود. اما بنگ ...... صدای گلوله تفنگ پسر کد خدا بود. فریاد زد زدمش... زدمش..
همه دویدن با مشعلاشون تا ببینند تیر پسر کدخدا تونسته این سگ گله وحشی رو که گوسفندان رو می خورده و امشب هم یه تکه گوشت رو از دست زن کدخدا دزدیده, بکشه یا نه.... اما قبل از رسیدن به لاشه سگ همه خشکشون زد! گوسفندا افتاده بودن روی زمین, خون زیادی از دهن و دماغشون رفته بود... اون گوسفندا مریض بودن. کدخدا گفت این گوسفندا مریض بودن, شانس آوردیم گوشتشون رو نخوردیم.
خوب شد که این سگ لعنتی اون گوشت رو دزدید تا ما نخوریمش ... این آخرین جمله ای بود که سگ شنید.
خوشحال بود که اهالی یه ده رو نجات داده اما نمی دونم چرا دوست داشت آخرش اینجوری تموم نشه.... کاش همه می فهمیدن اون تکه گوشت رو برای خوردن ندزدیده بود

تبصره!

2009-09-23T02:31:00.003+03:30

در کامنت های پست قبلی, آشنایی, یه کامنتی گذاشتن که جالب هست. قصد داشتم همونجا پاسخ بدم که دیدم مجال اینجا مناسب تر هست با ارزش سوالشون تا اون جا.
اصل کامنت این هست:
"درسته طولانی بود اما به همین راحتی 3 دهم درصد از مغزت راحت شد؟ میذارم به حساب اینکه دکتری و اهل دو دوتا نیستی!!!

راستش خیلی خوب شروع کردی و اونقدر خوشم اومد که اولش گفتم لینک وبلاگت رو به دوستم بدم بعدش هم گفتم اصلا لینک وبلاگت رو تو وبلاگم بدم اما بعدش ضد حال خوردم!!

تو بحثی که داری در مورد تقدس صحبت میکنی نمی تونی از قرآن و حدیث اعتبار بگیری میتونی؟ این دور باطل نیست؟ اعتبار قرآن به تقدسشه. بعد بنابر حدیث ثقلین به این نتیجه برسی که حد سنگ تراشی همین قرآن و اهل بیت است. در این منطق اول قرآن و اهل بیت مقدس هستند بعد از روی این به این نتیجه میرسی که فقط این دو مقدس هستند. معلوم است بر پایه این اسندلال نمی تونی به این نایجه برسی که قرآن و احادیث مقدس نیستند!!

استدلال تو مثل این است: فرض کنید که مجموعه ای داریم به نام خوب ها. این مجموعه حداقل دو عضو دارد. از روی خواص این دو عضو نشان دهید که این مجموعه حداقل چند عضو می تواند داشته باشد. بعد با استدلال از خواص این عضوها ( حدیث ثقلین ) نشان دادی که این مجموعه خوب ها فقط همین دو عضو را دارد!!! قطعا این استدلال به نتیجه گیری بهتر از این نمی رسد. این روش که شما انتخاب کردی شبیه استدلال استقرایی است! اما گام اول رو شما پیش فرض دونستی اینکه قرآن و احادیث رو باید مقدس دونست و بس.

راستش منم تا اینجا به جواب بهتری نرسیده ام و فعلا این دو را مقدس گذاشتم تا ببینم بعدا چی میشه. امیدوار بودم اینجا چیز لهتری گیرم بیاد.

اما یه نکته رو هم برات بگم. مقدس دونستن اونها باز هم نمی تونن تو مسیر زندگی کمک کنند. و نمیتونن کار اون تکیه گاه محکم رو برامون داشته باشند.

در قرآن آیه های 7 و 8 آل عمران در مورد محکم ها و متشابهات قرآن نوشته و نوشته که معنی متشابهات قرآن رو فقط از روی محکم های قرآن میشه فهمید. و اینکه کجای قرآن محکم هست و کجای قرآن متشابه هست هم کار هیچ کس نیست جز اولولالباب. حالا احادیث و روایت و نفسیر احادیث چی؟ آیا تضمینی وجود داره که احادیث درست به دست ما برسند؟ حتی اگه قبول کنیم در قرآن تخریف نیست در احادیث چی؟ حالا ما چطور وافعیتهای قرآن رو بفهمیم؟ اون سنگ محکم کو که بهش تکیه کنیم؟

وافعا سوال تو حل شد؟"
-----------------------------------------------------------------------------------------
نکته اول این هست. که سوال ذهن من با سوال ذهن شما یکی نیست. سوال ذهن شما پیش نیاز از قبل حل شده ای در ذهن من هست. سوال ذهن من این بوده که برای عقل خودم چه محدوده ای رو ترسیم کنم. و وقت خودم رو برای احتمال رد و نفی چه چیزهایی تلف نکنم. در این مسیر از نظر خودم با جسارت تمام از همه چیز به جز 2 چیز رنگ تقدس رو پاک کردم. قرآن و اهل بیت.

سوال شما بیشتر به این سمت هست که چه چیزهایی مقدس هستند؟ آیا قرآن و اهل بیت مقدس هستند؟ اگر منظور مقدس از دید شما همونی باشه که از دید من هست, پاسخ به سوال اصول دین بر میگرده. و با فرض اثبات اصول دین این قضیه هم حل میشه. و اصلا قصد اثبات اصول دین رو ندارم. ولی قبول میکنم که تا قبل از اثبات اصول دین برای کسی, هیچ چیز غیر قابل نفی بجز وجود خدا, قابل تصور نیست.

اینکه آیا مقدس بودن اهل بیت و قرآن مشکل بشر رو حل میکنه یا نه؟ این سوالی نبوده که ذهن من رو به خودش مشغول کرده. ایرادی که شما به ثقلین میگیرید, ایراد قابل توجهی نیست. چون اولا اهل بیت با کتب احادیث متفاوت هست. و ثانیا اینکه شما نتونید از یه منبع اطلاعاتی استفاده کنید از صدق و ارزش اون کم نمیکنه. درست مثل اینکه شما نتونید از جعبه سیاه هواپیما استفاده کنید.
اما اگر جای شما بشینم, و بخوام ایراد بگیرم که به تقدس (به معنای غیر قابل انکار بودن) قرآن و اهل بیت, مشکل بشر رو برای رسیدن به حقیقت حل نمیکنه, می دونید چه ایرادی میگیرم؟
ایرادی که میگیرم این هست که "چرا (آیا) داشتن یک منبع محدود ولو 100% صادق می تونهمشکل بشر رو برای کشف بینهایت حقیقت حل کنه؟" با فرض صحت صورت جواب سوال قطعا منفی هست. چون قبلا گودل (فیلسوف ریاضی) ثابت کرده که امکان نداره مجموعه محدودی از قوانین هم کامل باشه هم صادق. یعنی اگر همه قوانینش درست باشن, قطعا ناقص هست و اگر کامل باشه قطعا قوانین ناصحیح و پارادوکس خواهد داشت.
اما در فرض سوال یه نکته وجود داره: آیا قرآن و اهل بیت منابع محدود اطلاعات هستند؟ یا نامحدود؟ به خاطر برکت وجود حضرت قائم این مجموعه قوانین بی انتها هست.

تقدس, تقدس زدایی و تقدس گرایی

2009-09-17T18:12:00.004+04:30

تقدس, تقدس زدایی و تقدس گرایی

بدون مقدمه می خوام بحث رو باز کنم. شاید بعدا برسم یه مقدمه ای برای این بحث بنویسم.
3 حالت و یا 3 سناریوی مختلف رو میخوام ترسیم کنم. سناریوی اول این هست که مفاهیم و اجزائ پیرامونی ما بیشتر از آن چیزی که متصور هستیم مقدس هستند و این تقدس روز به روز در طول تاریخ بشر در حال افزایش هست و در واقع هر روز با رشد ذهن و تفکر ما بر مفهایم مقدس پیرامون ما اضافه می شود. درست مثل بلوری که در محیط مناسب به تدریج پیرامون یک هسته مرکزی بر حجمش اضافه میشه. و طبیعتا هسته مرکزی این بلور مقدس خداوند هست.
سناریوی دوم درست بر خلاف سناریوی قبلی و دیدگاهی غیر قدسی و مادی هست. اینکه از ابتدای شروع تفکر بشر بر پیرامون خودش, مفاهیم غیرقابل فهم بسیاری وجود داشته و بشر در برابر عجز خودش در درک این پدیده ها و مفاهیم به اونها تقدس بخشیده, مثل خورشید و ماه و ستارگان و ... و با گذشت زمان و افزایش درک بشر به تدریج از میزان این پدیده ها و مفاهیم مقدس کاسته خواهد شد و در نهایت بجز انسان مادی و غیر قدسی در مرکز و محور چیزی باقی نخواهد ماند
سناریوی سوم, که تا حدودی حد وسط موارد قبلی هست و شاید بهتره بگم دارای اجزایی از 2 مورد قبلی, تئوری من هست. تئوری آخر اینکه عجز بشر در ابتدای تاریخ قطعا باعث می شد تا ردای تقدس بر بسیاری از مفاهیم مقدس و غیر مقدس بکشه و در واقع توده ای نا همگون و بی شکل از تقدس در برابر بشر به وجود بیاد. به تدریج با افزایش شناخت و آگاهی بشر, دانش بشری مانند یک مجسمه ساز به تراشیدن این تودۀ ناهمگون و بی شکل مشغول شده تا در نهایت تندیسی زیبا از حقیقت مقدس در پایان سرنوشت بشری ساخته بشه. سناریو یا فرضیه اول رو "تقدس متبلور" , فرضیه دوم رو "تقدس خیالی" و فرضیه آخر رو "تقدس پیرایش شده" صدا میکنم.
اما اساسا اینکه شئی یا مفهومی مقدس باشه یا نباشه چه اهمیتی داره؟ با یک یادآوری تاریخی شاید بشه به اجمال این سوال رو جواب داد. اینکه مقدس بودن و یا نبودن یک مفهوم یا پدیده چه اهمیتی داره رو باید در سرنوشت دانشمندان قرون وسطی و مفهوم زمین مرکزی و گردش کائنات به دور زمین باید جستجو کنیم. اگر مفهوم زمین مرکزی به خاطر ارتباطش با تعالیم کلیسا مقدس نبود, بسیاری از مشکلات هم برای گالیله و کوپرنیک و ... ایجاد نمی شد. البته باید قبول کرد که این اهمیت تا حدی هم به تعریف و دیدگاه ما نسبت به تقدس مربوط میشه. اینکه در هر مکتبی تا حد محدودیت برای امور مقدس ایجاد میشه اما در نهایت برخورد با پدیده های مقدس نسبت به پدیده های غیر مقدس تا حدی در مواجه با محدودیت هرچند اندک هست
نکته ای که در کنار دو موضوع بالا در باب اهمیت مقدس بودن یا نبودن باید بهش توجه کنیم برخورد افراد هست. یعنی در مقابل محدودیت هایی که قضاوت جامعه در برخورد با پدیده های مقدس برای مردم ایجاد میکنه, رفتار خود افراد هم تعیین کننده هست. از یک طرف رفع تقدس از یک مفهوم ممکنه به معنی صدور مجوز برای تحلیل و نقد علمی و حتی نفی علمی اون پدیده باشه و از طرفی ممکنه برای بعضی افراد رفع تقدس از یک پدیده به معنی صدور مجوز برای طنز و هجو و کاریکاتور و احیانا توهین باشه. پس خلاصه اینکه اهمیت مقدس بودن یا نبودن با قبول اینکه تقدس به هرحال حاشیه ای از نقدناپذیری رو ایجاد میکنه اما در عین حال به دیدگاه قضاوت جامعه و رفتار خود افراد هم وابسته است
اما در تحلیل 3 نظریه بالا. اگر ارتباط با خالق و خداوند رو ریشه تقدس بدونیم و در این رابطه هیچ حد و مرزی هم قائل نشیم, طبیعتا به این نتیجه می رسیم که "تمام هستی از اوست" و تمام کائنات به واسطه ارتباطی که با خداوند دارند هرکدام به اندازه ای مقدس هستند. در این دیدگاه به شرطی که نقد و برسی عقلی و علمی و جدای از وحی رو برای مفاهیم مقدس مجاز بدونیم, مشکلی پیش نمیاد. گرچه که همچین بینشی بعید هست که وجود داشته باشه چون بررسی بی طرفانه علمی مستلزم این هست که در ابتدای بررسی دانشمند هر دو حالت نفی و اثبات رو معادل بدونه و این با مقدس بودن پدیده مورد مطالعه سازگار نیست. در واقع روش علمی موجود بشر برای بررسی پدیده ها که بر اساس اثبات 2 فرضیه نفی و اثبات هست با تقدس سازگار نیست.
برای با شدن بحث مثال میزنم. بررسی فرضیه زمین مرکزی, مستلزم این هست که در ابتدا شما 2 حالت رو در نظر بگیرید؛ 1- زمین میگردد 2- زمین ثابت است. و بایستی برای هردو حالت در ابتدای بحث به یک میزان اعتبار قائل باشید. و این در مورد مفاهیم مقدس سازگار نیست.
همینجا شاید بشه تعریفی از " تقدس " که متانسب با این بحث باشه ارائه داد. مفاهیم مقدس مفاهیمی هستند که امکان رد آنها با روش های علمی و عقلی وجود ندارد و بررسی علمی و عقلی آنها فقط منجر به درک بهتر از آنها می شود.
در این حالت, یعنی در حالتی که شما به فرضیه "تقدس متبلور" اعتقاد داشته باشید و به روز به روز به مقدسات دور و بر خودتون اضافه کنید, به تدریج محدودیت های عقل شما برای " نفی" مفاهیم بیشتر میشه و طبیعتا تنها دانش مقدس بشر وحی خواهد بود و به این دیدگاه می رسید که "تجربه و تعقل تنها برای تجربه کردن وحی و تعقل در وحی هست".
اما آیا سیر تاریخی بشر این دیدگاه رو تائید میکنه؟ من معتقدم که قسمتی از رسالت انبیا از بین بردن تقدس بوده! اما از چیز هایی که مقدس نبوده اند. مثلا اولین قدم در نجات بشر از بت ها, از بین بردن تقدس از بت ها بوده. ابتدا باید بشر این جسارت رو پیدا میکرد که تقدس رو از بت برداره تا بعد بتونه با این تحلیل عقلی که؛ چطور مشتی سنگ و چوب که حتی قادر به محافظت از خودشون نیستند قابل پرستش اند, از شر پرستش بتها نجات پیدا کنه. یا همین مثال رو در مورد خورشید و ماه و ... هم می تونید در نظر بگیرید. اما همچنان باید به این فرضیه هم فکر کرد
فرضیه دوم یا همون "تقدس خیالی" نفی کردنش منوط هست به نفی مادی گرایی و اثبات اینکه به جز ماده مفاهیم دیگری در زندگی بشر ایفای نقش میکنند که بنابراین رد و اثباتش در بحث ما نیست. اما از این جهت باید بهش فکر کنیم که در واقع این دیدگاه منشا رفتار های ناهنجاری هست که گاه و بیگاه در تمسخر و توهین به مقدسات دیده میشه. در واقع جمع تو بینش شوم و شیطانی که اولیش رد کردن وجود هرگونه تقدس در زندگی بشر هست و دومیش معادل دونستن تقدس زدایی با کسب مجوز برای توهین هست.
اما فرضیه سوم یعنی "تقدس پیرایش شده". از دیدگاه تاریخی همونطور که قبلا گفتم این فرضیه قابل دفاع هست. یعنی در ابتدای تاریخ بشر حقیقتا پدیده های مقدس زیادی وجود داشتند که با رشد دانش بشر و تلاش انبیا به تدریج از میزان اونها کاسته شده. از طرفی همچین دیدگاهی دست بشر رو برای استفاده از تجربه و تعقل باز میذاره و اجازه میده تا در بسیاری از موارد به طور کاملا بی طرفانه به بررسی پدیده های حتی مقدس مشغول بشه با این هدف که حقیقت اصلی که تنها مفهوم شایسته تقدس هست رو کشف کنه. اما به هر حال در این فرضیه هم هسته اصلی و تندیس اصلی حقیقت مقدس, تقدس خودش رو از واجب الوجود می گیره. و ما می دونیم که تمام موجودات منشا وجودشون از خداوند هست پس باید مرزی برای تقدس و غیر تقدس از قبل تعیین کنیم. یا به عبارتی برای تراشکاری که توده نا همگون مقدسات ذهن بشر رو داره تراش میده تا به حقیقت برسه باید محدوده ای تعیین کنیم که یه وقت قلم تراش خودش رو بیجا استفاده نکنه و در حین تراش به بدنه اصلی آسیب نرسونه و در واقع بایستی از قبل یک الگو براش تعیین کنیم.
این شاید سخت ترین سوال باشه, مرز تقدس و غیر تقدس (با توجه به تعریفی که از تقدس کردم. دوباره بخونیدش) کجاست؟ اگر با فرضیه من موافق باشید و تائید کنید که بایستی الگویی از قبل برای تراشیدن و پیراستن تقدس وجود داشته باشه بیشتر به لزوم پاسخ به این سوال می رسید.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالأَنصَابُ وَالأَزْلاَمُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ.
فکر میکنم "رجس" همون مرز بین تقدس و غیر تقدس باشه. خداوند می فرماید رجس من عمل الشیطان. پلیدی و ناپاکیی که از عمل شیطان هست و شیطان قسم خودره است تا انسان رو از مسیر اطاعت خدا دور کنه و از خلیفة الله بودن بندازه. پس مرز بین قدسی و غیر قدسی مسیر اطاعت خدا است. اما این تعریف هنوز کاربردی نیست. هنوز الگویی برای تراشکار ما نیست.
برای تعریف کاربردی باید مراجعه کنید به حدیث کسا. اللهم هؤلاء أهل بيتي فأذهب عنهم الرجس وطهرهم تطهيرا.
حال با تعریفی که از تقدس کردم مقایسه کنید. یه بار دیگه به تعریف نگاه کنید: مفاهیم مقدس مفاهیمی هستند که امکان رد آنها با روش های علمی و عقلی وجود ندارد و بررسی علمی و عقلی آنها فقط منجر به درک بهتر از آنها می شود.
پس مفاهیمی که امکان ردشون وجود نداره و ما موظفیم به کاربرد تجربه و عقل در شناخت بهترشون فقط اهل بیت هستند. و این مفهوم به تمام هستی قابل سرایت نیست. گرچه که در تمام هستی نور و اثر خالق وجود داره اما تنها همین ها هستند که از رجس به دور هستند و مقدس.
البته یه نکته دیگه باید اضافه کنم تا بحث کامل بشه. اون هم قرآن هست. و در واقع میرسیم به حدیث ثقلین. این 2 تا چیزی که برای بشر باقی مونده تا بهش متوصل بشن. همون الگویی هست که برای تراشیدن بهش احتیاج دارن و نباید ازش منحرف بشن.
تجسم کنید در یک محیط ناشناس قرار گرفتید و یا از یک سخره بالا میرید. اگر هیچ تکیه گاه مطمئنی نداشته باشید, احتیاط باعث میشه جرات تکون خوردن هم پیدا نکنید. چون هیچ چیزی نیست که استحکامش و عدم لغزش اون کاملا مطمئن باشید. اما کافیه یه تکیه گاه محکم یا یه طناب محکم به شما بدن و تضمین کنند که هیچ شکی در اون وجود نداره. اون وقت بر اساس همون تکیه گاه می تونید به تدریج از سخره بالا برید و یا به تجسس اون محیط غریب بپردازید.
توجه کنید به لزوم وجود مفاهیم مقدس. مفاهیمی که شما مطمئن هستید قابل رد و نفی نیستند. البته در مورد اونها تحقیق میکنید و تجربه میکنید تا بیشتر بشناسیدشون. اگر همچین مفاهیمی نباشند, با قبول خطای علوم بشری, به این جا میرسید که حقیقت اصلا قابل دسترس نیست و نهایتا در بهترین حالت به یه دید پراگماتیستی می رسید. اما اگر مفاهیم مقدس وجود داشته باشند هسته ای از حقیقت محض رو تشکیل میدن و شما با کمک اونها می تونید حقایق بیشتر و بیشتری رو درک کنید.

2009-09-12T18:42:00.004+04:30

مریض ناراضی

- اول خلاصه یه قصه از ژورنال معروف نیوانگلند:
داستانی هست واقعی با عنوان "great case" یا به قول خودمونی ماها: کیس جالب!. این کیس های جالب در آموزش پزشکی نقش خیلی خیلی خیلی مهمی دارند. تقریبا از روز اولی که آموزش پزشکی شروع میشه با همین کیس های جالب سر و کار داریم. کیس جالبی که معاینه جالبی داره کیس جالبی که تشخیص جالبی داره کیس جالبی که درمان خاصی داشته و ....
این قضیه حتی برای اساتید هم ادامه پیدا میکنه و در نهایت این لغت "کیس جالب" همیشه سر زبون پزشک ها هست. هر پزشکی که وارد هر بخشی یا اتفاقاتی میشه معمولا بعد از سلام و احوال پرسی با پزشک کیشیک قبلی اولین سوالی که می پرسیه این هست: کیس جالب چی داری؟
اما راوی داستان ما که خودش از اساتید بزرگ دانشگاه هست, ماجرایی رو که برای پسرش اتفاق میوفته تعریف میکنه که در مسافرت پسر کوچیکش دچار دل درد میشه و به ناچار به بیمارستان میرن. طبیعتا در این بیمارستان شهر غریب, آشنا نبوده و بعد از معرفی خودش, رزیدنت ارشد جراحی پسرش رو می بینه و تشخیصی رو مطرح میکنه که نیاز به جراحی ممکنه پیدا کنه. در همین حین, دانشجویی از در اتاق رد میشه و سر میکنه تو اتاق و از اون رزیدنت ارشد می پرسه: "کیس جالبی داری؟"
استاد پر سابقه ما که خودش مدتها دنبال همین کیس های جالب بوده, عصبانی میشه و فریاد میزنه: پسر من کیس جالب تو نیست!
آدم تا در شرایط قرار نگیره نمی فهمه که حرف های معمول ما چقدر برای بیمار موثر هست!
------------------------------------------------------------------------
اما قصد دارم یه داستان 3 بعدی تعریف کنم. نمی دونید داستان 3 بعدی چیه؟ خوب حق دارید چون من خودم مخترع داستان 3 بعدی هستم و همین الآن اختراعش کردم!
داستان 3 بعدی من داستانی هست که با 3 تا دوربین هم زمان ضبط شده. داستانی در یک بیمارستان که از دید پزشک, بیمار و همراهش و پرستار های بخش هست. یکی یکی می نویسم چون شما عینک مخصوص مطالعه داستان 3 بعدی رو ندارید (علتش هم این هست که من هنوز کشفش نکردم!)

دوربین اول: پسر بیمار. 45 ساله. کارمند بانک

ساعت 2 نصفه شب, تلفن خونه زنگ میزنه, خواهرم فاطمه هست! تکه تکه و با گریه حرف میزنه. میگه علی بیچاره شدیم. من از نگرانی داغ داغ شدم, قلبم تند تند میزنه و میگم چی شده؟ درست حرف بزن ببینم.
فاطمه میگه: مامان شب حالش بده و قلبش درد گرفته, غش کرده و بعد که زنگ زدن به اورژانس مامان رو بردن بیمارستان نمازی.
من میگم نمازی؟!! چرا اونجا چرا نبردین یه بیمارستان خصوصی؟
فاطمه میگه: چمیدونم اورژانس گفت حق نداریم ببریم خصوصی, برن گمشن با این آمبولانسشون. حالا زودی بیا
سریع سوار ماشین میشم, یه مقدار پول ورمیدارم و میرم بیمارستان. با ماشین وارد اتفاقات میشم, تا حالا هیچ وقت اتفاقات نمازی نیومده بودم بجط 10-12 سال پیش که بابا مریض بود. خدا رحمتش کنه. بابا هم همینجا از بس بهش نرسیدن فوت کرد.
همین که میرم تو اتفاقات یکی داد میزنه: آآآآآهاااااای پژو! برگرد ببینم.
رشته افکارم پاره میشه. محکم میزنم رو ترمز دنده عقب میگیرم برمیگردم به مردی که داد زده میگم: چی میگی؟!!!
یه پسر جوون با یه لهجه غیر شیرازی هست. بهم میگه: کجا سرتو انداختی پایین داری میری؟
من میگم: مادرم مریضه.
پسره میگه: باشه. اینجا همه مریض دارن باید قبض پارکینگ بیگیری.
من میگم: خوب زود داش بنویس ببینم.
پسره خیلی خونسرد میره جلو ماشین شماره ماشین رو مینویسه و قبض رو میده به من.
قبض رو میگیرم و وارد میشم. نصفه شبه ولی جای پارک نیست. اعصابم دیگه داره خورد میشه, یه ماشین هم پشت سرم مدام داره چراغ میزنه که رد بشه بره. اَه گندشون بزنه با این بیمارستانشون یه جای پارک نصفه شبی توش گیر نمیاد. بالاخره یه جای پارک گیر میارم و پیاده میشم.
میرسم به در اتفاقات نمازی. 20-30 نفر جلو در وایسادن و یه نگهبان در رو محکم گرفته تا کسی نیاد تو. به هزار بد بختی و التماس خودم رو میرسونم دم در. نگهبان میگه چی می خوای؟ میگم مریض دارم. مادرم رو آوردن اینجا.
نگهبان میگه اسمش چیه؟
میگم: مرادی. زینب مرادی.
نگهبان از همونجا داد میزنه: مرادیییییی. همراه مرادی.
فاطمه با قیافه به هم ریخته میاد جلو در.
نگهبان هنوز هم نمیذاره برم تو. و با اعصابینت میگه وایسا عقب. یه دونه همراه بیشتر نمیشه تو باشه. خواهرم میگه آقا تو رو خدا بذارین بیاد تو, مامانم حالش بده. نگهبان میگه: نمیشه خانم نمیشه. فقط یه همراه میتونه بالای سر مریض باشه.
خواهرم میره تو و چند لحظه بعد خانمی که به نظر میاد پرستار اتفاقات هست میاد به نگهبان میگه: بذار همراه مرادی بیاد تو. وقتی میرم تو بالافاصله بهم میگه. زیاد تو نمونیا. یکیتون بالا سرش بیشتر نباشه.
میرم تو اتفاقات داخلی.
تو یه اتاق 200 متری حدود 40 تا تخت چسبوندن به هم. فاطمه رو می بینم و می رم بالای سر تخت مامان. تختش خونی هست. اول می ترسم میگم این خونها چیه؟! فاطمه میگه مال مامان نیست, تخته کثیف بوده. مامان و صدا میزنم جواب نمیده. فاطمه گریه میکنه. میگه علی مامانم از کفم رفت.
بغض گلوم رو گرفته ولی نمی تونم گریه کنم. میگم چی شد؟ ماجرا رو برام تعریف میکنه. میگم خوب اینجا براش چیکار کردن؟ چرا اینجا خوابوندنش؟ نمی خوان از اتفاقات ببرنش بخش؟
فاطمه میگه. نمی دونم فقط یه دکتری اومد بالای سرش یه ذره معایته کرد بعد آوردن این لوله رو گذاشتن تو ریه هاش و رفت. حالا هم رفته اونجا نشسته نمی دونم چی چی داره مینویسه...
من میگم نگفتن چش هست؟ فاطمه دوباره یه ذره گریه میکنه میگه نه هنوز...
من میرم سراغ همون آقای دکتر.
سلام میکنم و اون هم با یه لبخند زورکی جواب سلام من و میده. میگم ببخشید مریض ما حالش چطوره؟
دکتر میگه: مریضت کیه؟ میگم خانم مرادی.
دکتر میگه کدومش هست؟ من به مامانم اشاره میکنم و بعد میگم یعنی شما مریض ها رو نمیشناسین؟!
دکتر زود از کوره در میره میگه: اینجا رو ببین 50 تا مریض توش خوابیده, اگه شما میتونی اسمشون رو حفظ کنی منم می تونم. حسابی ازش لجم میگیره. انگار از دماغ فیل افتاده. آروم میگم اگه من دکتر بودم مریض هام رو می شناختم. با جون مردم که نمیشه بازی کرد.
دکتر میگه: مریضتون وضعش زیاد خوب نیست. قلبش مشکل داشته و کلیه هاش هم مشکل داره. باید جواب آزمایش هاش بیاد ببینیم مشکلش چیه.
میگم اگه حالش خوب نیست پس چرا یه کاری براش نمی کنید؟ شما که اصلا بالای سر مریض من نمیاد. دوباره معلومه عصبانی شده, میگه اقا وقتی شما هنوز نیومده بودی من مریضت رو دیدم کارهاش رو هم انجام دادم حالا برو بالای سر مریضت.
من بر میگردم و میشنوم که دکتر به پرستار بخش میگه: این مرادی چرا 2 تا همراه داره؟ بگید نگهبان بیاد یکیشون رو بکنه بیرون.
حسابی عصبانیم و کلافه. وقتی میام بالای سر مامان یه پرستار می خواد ازش خون بگیره. فاطمه با گریه میگه چقد ازش خون میگیرید؟ همه خونش رو که گرفتید بی انصاف ها, لااقل بدین یکی که بلد هست بیاد خون بگیره, همهجاش رو سوراخ سوراخ کردین. من فاطمه رو میگیرم تو بغلم تا پرستار بره بعد میرم دوباره پیش دکتره و میگم: نمیشه شما ازش خون بگیرید؟
دکتر میگه: من؟! کار من نیست عزیزم.
من با عصبانیت میگم: کاره میه؟ کی اینجا مسئوله؟ مریضا باید تکه تکه بشن تا شما بلند شی بیای بالای سرشون؟
همین موقع همون نگهبان دم دری میاد و بهم میگه: آقا بفرما بیرون. یه همراه بسه. شما بفرما بیرون.
میام بیرون و زنگ میزنم به دوستم که تو قسمت حساب داری بیمارستان خصوصی ..... هست. معذرت خواهی میکنم بخاطر اینکه بد موقع زنگ زدم و ماجرا رو تعریف میکنم.
حسام دوستم بهم میگه: مگه تو نمیدونی نمازی چجور بیمارستانیه؟! ورداشتی مامانت رو بردی بیمارستان دولتی؟!! از اونجا مرخص کن بیار بیمارستان خودمون.
دوباره با التماس و سختی میرم تو اتفاقات, و به پرستار میگم من میخوام مریضم رو ببرم یه جای دیگه. پرستار خیلی بی تفاوت میگه: باید رضایت بدی.
میگم باشه رضایت میدم. متن رضایت رو میذاره جلوم. توش نوشته علی رغم توصیه پزشکان و با علم به خطرات این کار .....
من میگم من همچین رضایتی نمیدم. راستش یه ذره می ترسم. می ترسم تو راه اتفاقی برای مامان بیوفته.
از قرار مجبورم صبر کنم.....
فاطمه میاد به پرستار میگه خانم اینجا خیلی سرده, یه پتو دارید؟ پرستار میگه نه خانم, باید خودتون می آوردید؟. من میگم یعنی یه پتو هم گیر نمیاد؟
دکتر میاد و به پرستار میگه: من میرم بخوابم. الکی صدام نزنیدا! و می ره بیرون. دیگه دارم از دست این دکتر کلافه میشم. واقعا دلم می خواد خفه اش کنم.
می رم دنبالش تو راه رو بیمارستان می بینم داره بلند با یه دکتر دیگه می خنده!!...................

دوربین دوم: دکتر عزیزی. رزیدنت داخلی. 26 ساله

تازه اومده بودم تو اتاق پانسیون. یه ذره استراحت کنم. دیشب که کیشیک بخش بودم با اون 2-3 تا مریض که حالشون بد شد نتونستم بخوابم. امشب هم که کیشیک فوریت های داخلی هستم. روپوشم رو در میارم, بعد از فکر کنم 30-40 ساعت کفش و جورابم رو در میارم آروم میخوابم روی تخت. از فرط خستگی همچین از خوابیدن روی تخت لذت می برم که میرم تو این فکر که هیچ وقت کسی باورش نمیشه تو این اتاق خراب و گرم روی این تخت کسی اصلا بتونه بخوابه چه برسه به اینکه بخواد لذت ببره!
یه نگاه به ساعت میکنم, ساعت 2 هست. یک ساعت وقت دارم بخوابم. ساعت 3 باید برم با رزیدنت جراحی تو اتاق عمل برای مریضم چونه بزنم و یه سری هم برم ببینم تکنسین رادیولوژی حاضر میشه مریضم رو ct بکنه.
2-3 دقیق چشمم رو گذاشتم رو هم خوابم برد. ولی سریع صدای تلفن بیدارم کرد.
-بله؟ (پرستار فوریت ها هست)
- دکتر رفتین پانسیون؟!
- آره چطور مگه؟
- یه مریض بد حال آوردن میاین ببینینش؟
- آره الآن میام
دوباره روپوش ومیکنم برم میرم که برم اتفاقات. تو راه دکتر حسنی رو دیدم. رزیدنت ارتوپدی هست. اون هم خواب آلود داره میره فوریت های جراحی. میگم چطوری دکتر؟ دکتر حسنی میگه: نابود شدم. تا الآن اتاق عمل بودم. با خنده بهش میگم حقته یه ذره این هیکلت درست میشه.....
می رم توی اتفاقات. می پرسم مریض جدیده کیه؟ پرستار با دست اشاره میکنه میگه خانم مرادی. پرونده مریض رو ور میدارم میرم بالای سرش. قبل از اینکه بخوام پرونده رو بخونم متوجه میشم تنفس مریض خوب نیست, هوشیار هم نیست. نبضش رو میگیرم. تند ضعیف هست. یه گوشی میذارم احتمالا اریتمی قلبی هست.
کلا آدم خونسردی هستم. دلیلی برای عجله کردن و ترسیدن توی کارهام نمی بینم. بهتره از وقتی که دارم درست استفاده کنم و یک تصمیم درست بگیرم تا اینکه بخوام با عجله چند تصمیم غلط بگیرم. آروم میام بالای سر پرستار میگم. امرجنسی باکس رو بیارید می خوام مریض رو اینتوبه کنم. پرستار با تعجب می پرسه: مگه حالش بده؟ من میگم: آره. بگین بیان یه نوار قلب هم ازش بگیرن.
میرم بالای سر مریض. تخت مریض رو میکشم کنار. به دختری که همراه مریض هست میگم خانم شما چند دقیقه بیرون باش.
لوله تراشه رو خیلی سریع و با دقت توی نای مریض میذارم. وقتی دستگاه مانیتورینگ رو به مریض وصل میکنند, می بینم تشخیصم درسته. با یه لبخند به پرستار میگم: تشخیص رو حال می کنید؟!
یه شوک به مریض میدیم و نظم قلب مریض سریع بر میگرده. قبل از اینکه شوک بدم یه داروی ارام کننده قوی هم میگم بهش بدن که احتمالا یه چند ساعتی مریضم بی هوش خواهد بود.
میام می شینم پشت میز پرستاری و دستورات و اُردِر های مریض رو مینویسم. همینطور که دارم شرح حال مریض رو برای پرونده مریض مینویسم یه آقای میانسال میاد بالای سرم می پرسه حال مریض ما چطوره؟
انقدر از این سوال بدم میاد!!! آخه من چه می دونم مریض شما کیه؟
بهش میگم: مریضتون کیه؟ میگه خانم مرادی. میگم کدومشون هست؟ با دست اشاره میکنه. تازه می فهمم مریضش کی هست. بهش میگم: حالش خیلی بود نیست و ...
همراه مریض میگه شما یعنی مریض ها رو نمی شناسین؟!! دیگه کلافه میشم. لبخند زورکی روی لبم از بین میره بهش میگم اگه تو می تونی اسم همه رو حفظ کنی منم می تونم!
یه ذره دیگه هم غرغر کرد ولی جوابش ندادم. به هر حال اونم استرس داره الآن. همش تقصیره این نگهبان هست که اینجا میشه پر از همراه مریض. هم تو دست و پای ما هستند هم اینکه بالاخره برخورد پیش میاد
یهو یادم اومد یه آزمایش دیگه هم برای همین مریضه لازمه. به پرستار میگم: خانم انصاری میشه یه خون دیگه از مریض بگیرید برای تست تیروئید؟ خانم انصاری هم میره خون بگیره. پرستار خوبی هست. بر عکس همه زیاد غر نمیزنه و کار انجام میده. البته تازه کار هست ولی خوب احساس مسئولیت داره. 2-3 دقیقه بعد دوباره همون مرد اومده بهم میگه برم از مریضش خون بگیرم!!!
عجیبه این مریض ها فکر میکنند همه مشکلات بیمارستان از خون گرفتن و پتوی مریض و .... رو پزشک باید حل کنه!
دیگه صبرم تموم میشه به مسئول بخش میگم به نگهبان بگه بیاد همراه های بیمار اضافی رو بکنه بیرون.
نگاه به ساعت میکنم, 3:15 هست. باید برم دنباله کار همون 2 تا مریض توی اتاق عمل و رادیولوژی. به پرستار میگم می خوام برم بخوابم که دوباره الکی صدام نزن. میرم بیرون
دم در یکی از بچه ها رو می بینم. باهم حرف میزنیم. بهم میگه کجا میری؟ با شوخی میگم می خوام برم برای مریضم التماس کنم شاید CT بشه. همچین باید التماس کنم که تکنسین رادیولوژی فکر کنه مریض پسر خالم هست!! دوستم می خنده میگه: تو حتی تو خستگی هم شوخی میکنیا! منم بلند می خندم......
دوربین سوم: پرستار بخش. خانم 40 ساله. متاهل با 3 تا بچه.
این دوربین سوم رو می خوام فاکتور بگیرم چون زیاد طولانی شد.
--------------------------------------------------------------------------
حالا کی مقصره؟!

عرفان و سوسک!

2009-09-01T13:53:00.002+04:30

یه مطلبی خوندم در مورد دوست داشتن سوسک!!
اصل مطلب رو اینجا نمیذارم چون زیاد و احساسی بود. خلاصه مطلب این رو می خواست بگه که چرا از سوسک بدتون میاد؟ سوسک هم مخلوق خداست و همه مخلوقات خدا زیبا هستند و اگر کسی واقعا عاشق خدا باشه مخلوقاتش رو هم دوست داره!
ظاهر قضیه جور در میومد! و حتی مدتی (کوتاه) به این فکر فرو رفتم که من واقعا اگه عاشق خدا بشم باید از سوسک هم خوشم بیاد؟! و اینقدر از سوسک متنفر نباشم؟!
یه لحظه تصور کنید: عارفی رو که سوسکی رو تو درستاش گرفته و داره با محبت نوازشش میکنه!!! (آیکون چندش و اییییششش)
--------------------------------------------------
واقعا تفکر باید بین رشته ای باشه. و برای یه استدلال از همه رشته ها کمک بگیریم
-------------------------------------------------
اول این سوال رو مطرح میکنم که ما چرا از سوسک بدمون میاد؟ قضیه وقتی بیشتر جلب توجه میکنه که ببینید بیشتر آدم های روی کره زمین از این حشرات خوششون نمیاد (از اقلیت فاکتور بگیرید)
مثلا اگر من بگم خورشت سبزی, یه عده خوششون میاد و یه عده بدشون میاد, اینجا سلیقه مطرح هست ولی در مورد سوسک چون همه بدشون میاد باید یه منشا ثابتی در آدم ها داشته باشه.
بیام سراغ یه مثالی که قبلا روش مطالعه شده. قبلا دانشمندان مطالعه کردند که چرا بیشتر آدم ها از "تلخ" بدشون میاد و از "شیرین" خوششون میاد؟
این سوال ساده مدت ها بحث برانگیز و جنجالی بوده! مدتی پیش یک "ژن" در ذخیره ژنی انسان برای این موضوع کشف شد! و ثابت شد که این در برنامه اولیه ما قرار داده شده و یا از دید تکاملی انسان هایی که این ژن رو داشتند بقا پیدا کردند. علتش رو هم به راحتی تونستند توجیه کنند. چون بیشتر میوه ها و غذا های سمی در طبیعت "تلخ" بودند, انسان هایی که "تلخ" رو دوست داشتند حذف شدند و انسان هایی که شیرین رو دوست داشتند باقی موندن (این جمله آخری ایهام پیدا کرد). یا از دید غیر تکاملی جون مواد سمی طبیعت تلخ بوده خداوند ژنی رو در ما قرار داده تا از تلخ بدمون بیاد و از دید بهتر خداوند مواد سمی طبیعت رو عمدتا تلخ آفریده و ما رو هم شیرین دوست تا مسموم نشیم.
حالا میریم سراغ سوسک ولی قبلش یه مثال دیگه از کاربرد این تئوری. شاید تا حالا بهش فکر کرده باشید که چرا بعضی آدم ها یا مثلا بعضی گل ها "خوشکل" هستند. باز یه مقداری سلیقه وجود داره ولی در کل یه چیزهای ثابتی توش وجود داره. یعنی یه گل خیلی خیلی خوشکل از نظر شما یا یه آدم خیلی خیلی خوشکل از نظر شما (به چیش خواهر برادری نگاه کنید لطفا) از نظر اغلب آدم های دیگه هم خوشکل هست. حالا ممکنه از نظر اونها خیلی خوشکل نباشه ولی اونها نمیگن نه زشت هست!
حالا مثلا برای توجیه این میگن شاید مثلا آدم های خوشکل از نظر باوری قوی تر از بقیه هستند و برای این هم ژنی وجود داره تا آدم ها از مونث و مذکر از خوشکل ها بیشتر خوششون بیاد و بدین ترتیب نسل بشر باقی بمونه. یا از دید تکاملی اونهایی که خوشکل پسند! بودن باقی موندن و بقیه حذف شدن.
----------------------------------------------------
اما در مورد سوسک. خوی سوسک و اغلب حشرات هم احتمالا همین هست. حشرات اغلب کثیف و مضر هستند و این که ما از سوسک بدمون میاد و از نظر ما زشت هست این یه لطف و رحمت از جانب خداست تا همین تنفر ما باعث بشه از این جونور دوری کنیم.
پس هرگز عارفی رو نمی بینید در حالی که داره یه سوسک رو نوازش میکنه
اما یه سوال می مونه که پس این حرف سعدی که میگه : عاشق بر همه عالم که همه عالم از اوست چی میشه؟
باید ببینیم ما چرا از یه چیزی خوشمون میاد و چرا بدمون میاد. یه موقعی ما در مسیر صحیح هستیم و یه چیزی می خواد ما رو از مسیر صحیح خارج کنه مثلا سوسک ما رو از مسیر صحیح سلامتی جسم خارج میکنه پس بدمون میاد. ولی یه موقعی ترس و نفرت ما بی دلیل هست یا حداقل بدون دلیل منطقی هست. این یه بیماری میشه.
همین به دوست داشتن هم تعمیم پیدا میکنه. دوست داشتن اگر برای ادامه مسیر صحیح باشه, درست هست ولی دوست داشتن بدون اینکه کمکی به موندن در مسیر صحیح بکنه بیماری هست.
با این حساب این بیان رو که مثلا دوستی های دنیوی و به قول معروف زمینی مقدمه دوست داشتن خداست رو میشه تا حدودی رد کرد. چطور میشه بدون دوست داشتن و شناخت خدا, غیر خدا رو دوست داشت و برای این دوست داشتن دلیلی داشته باشیم؟ اگر کسی روحش از بدو تولد آلوده نشده باشه برای دوست داشتن خدا نیازی به دوست داشتن غیر خدا نداره گرچه که دوست داشتن خدا باعث میشه مخلوقات خدا رو هم تا زمانی که مانع رسیدنش به خدا نشن دوست داشته باشه.
اما شاید بشه گفت برای کسی که آن چنان از فطرتش به دور افتاده که اصلا معنی دوست داشتن رو فراموش کرده و سراپا هوس شده, شاید دوست داشتن های دنیوی بتونه یواش یواش به مسیر فطری برش گردونه

مهمانی خدا و روز پزشک

2009-08-23T00:31:00.003+04:30

نکته اول اینکه امروز روز اول ماه رمضان بود و عجب ماهی!
جهان پیرامون ما عالِم هست و شاید در بعضی موارد عالم تر از ما. اینکه میگم شاید عالم تر از ما علتش این هست که بسیار سر به زیر تر و خاضع تر از ما هست. منِ یه وجب آدم تا یه چیزی یاد میگیرم میخوام دونیا رو بذارم رو سرم ولی این عالم به ظاهر بیجان اطراف ما با اینکه عالم هست هیچ ادعایی نداره.
البته این بی ادعایی همیشه هم نیست. حقیقت اینه که از وقتی بشر شروع به فضولی کرده و تو کار ماده سرک میکشه, یه جاهایی هم پیش میاد که این جهان سر از لاک خودش بیرون میکشه و یه گوشه هایی از درک و فهم خودش رو به رخ انسان میکشه!!
دانشمندان علم فیزیک چون هنوز روشون نمیشه بگن پس این عالم اطراف هم زنده هست و بلکه از ما زنده تر و مثل استاد سخن در یک بیت:
به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست------------عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
کل جهان هستی از خالق تا مخلوق رو با هم یکی کنند,
به ناچار اسم رفتار های عجیب غریب ماده رو که یه جاهایی مثل عالم ها رفتار میکنه, گذاشتن "شعور".
بله. یه مفهومی به اسم شعور یا آگاهی تعریف کردند تا بتونند رفتار های عالمانه مواد رو توجیه کنند.
الغرض, این ماه ماهی هست که خدا میگه مهمان من هستید. ما که همیشه مهمان هستیم ولی این ماه لابد یه جور دیگه ای هست. بارها و بارها پیش میومد که تو بیمارستان تا 36-40 ساعت نه می خوردم نه می خوابیدم نه آب می خوردم و ....
اما این ماه رمضونی یه جور دیگه هست. یه فضای دیگه داره. سر همین چند ساعتی که آدم غذا نمی خوره, موقع افطار اگه نون و پنیر هم جلو آدم بذارن انگار که سالها گشنه بودی و کنار سفره رنگین حضرت سلیمان نشستی!! اصلا شعور ماه و خورشید و زمین و زمان تو این ماه با ماه های دیگه متفاوت هست
---------------------------------------------------------------------------------------
اما فردا روز پزشک هست. روز پزشک به همه پزشکان واقعی که مریض می بینند و از شفای بیمار لذت می برند مبارک باشه. همین الآن که ساعت یک شب هست در تمام دنیا خیلی خیلی زیاد هستند پزشکانی که در اوج خستگی تو اتفاقات ها و اورژانس ها و توی اتاق عمل ها دارن سخت ترین و پر استرس ترین کارها رو انجام میدن.
یادش بخیر. شاید این تنها خاطره ای باشه تا آخر عمرم تو ذهنم خواهد ماند. لذت اولین باری که احساس کردم برای کسی یه کار واقعی کردم. استیودنت بخش داخلی بودم, یه مریض داشتم که عمل کلیه شده بود و خون ریزی داشت. جراح ها حاضر نبودن مریض رو ببرن تا بالاخره مریض رفت توی شوک و هوشیاریش افتاد پایین. زنش که مثل خودش پیر بود داشت از ترس می مرد, فکر کرد شوهرش مرده. یادمه رفتم بانک خون با یه نیمچه فریاد خشن یه کیسه خون اُ منفی گرفتم آوردم زدیم به مریض......
هنوز لبخند پیرمرد رو 3 روز بعد وقتی داشت مرخص میشد تو ذهنم دارم. استاد بهش گفت بابا جون شنیدم در حال رفتن بودی! پیرمرده لبخند زد. خیلی پیر بود و این لبخنده دیگه نهایت خندیدنش بود. از ته ته ته ته ته ته ته ته ته دلم خوشحال شدم!
باید اعتراف کنم در اغلب مواردی که کارهای بزرگ برای مریضهام انجام دادم, بیشتر لذت و خوشحایم از کار خودم بوده, خوشحالی و غرور از توانایی در تشخیص و درمان و ... اما اون روز فقط فقط به خاطر مریض خوشحال شدم!
--------------------------------------
پدر بزرگم میگفت قدیما تو مسجد آخر نماز اگه پزشکی تو نمازگذار ها بوده, پا میشده و میگفته من امروز مثلا یه مریض بد حال داشتم, براش دعا کنید..... من تاحالا تو مسجد همچین چیزی ندیدم.
پزشک مسلمان و پزشکی اسلامی هم شده یارِ در خانه و آبِ در کوزه... همه دنبال این هستند که طب اسلامی رو تو نسخه غذا و گیاهان دارویی و حجامت و... پیدا کنند, ولی فکر میکنم پزشکی اسلامی رو باید از نماز پزشک برای مریض هاش و طلب دعای توی مسجد باید پیدا کنیم.

من هم میخوام اعتراف کنم

2009-08-19T22:36:00.002+04:30

اعترافات من

این روزا دارم درس میخونم برای امتحان رزیدنتی! خیلی خیلی عقب هستم و کلی مطلب هست. همه کسایی که میشناسم از من جلوتر هستند. یه ذره میترسم!
الآن که دارم درس میخونم. یعنی مجبور شدم که دیگه درس بخونم تازه میفهمم وای چقدر مطالبی که بلد نبودم و اصلا به چشمم نخورده بود زیاده! راستش اعتراف میخوام بکنم که در تمام این 7 سال حتی یه دونه کتاب رو از اول تا آخرش نخوندم! از هر کتابی هرچیزی که دوست داشتم رو خوندم! تمام چیزهایی که بلد بودم هم چیزهایی بود که تو بیمارستان از روی دست رزیدنت ها و گاهی اساتید یاد گرفتم!
البته تا اینجا من مقصر هستم! و اعتراف هم میکنم ولی شاکی هم هستم!
از سیستم آموزشی دانشگاه شکایت دارم. از معاونت آموزشی با همه اعضا و جوارحش شکایت دارم! از رئیس دانشگاه و ... هم شکایت دارم! من که از اولش شاگرد تنبلی نبودم. من که برای کنکور روزی 10 ساعت درس میخوندم چی شد که حالا به زور 5-6 ساعت میخونم؟
من از سیستم آموزشی مون شکایت دارم که من و به تنبلی عادت داد! بله تقصیر شما بود. وقتی من میدیدم بدون درس خوندن با نواریون و نمونه سوال میتونم نمره اول باشم! خوب معلومه که دیگه درس نمی خوندم! از صبح تا شب تو بیمارستان می پلکیدم و شب امتحان هم نواریون و نمونه سوال! توی بخش هم که نمره به مهارت ها و شناخت مریض ها و ... بود که معلوم بود که منی که 24 ساعت تو بیمارستان پلاس بودم نمره خوب میگرفتم!
اگر فقط یه بار, فقط یه بار تو این 7 سال نمره اول تا سوم نشده بودم, یا تو امتحان پره و علوم پایه رتبه نمی آوردم! شاید متنبه میشدم و درس خون میشدم! ولی افسوس که تو هر امتحانی بیشتر از قبل برام اثبات میشد که بدون درس خوندن هم میشه از همه بیشتر گرفت!
--------------------------------
حالا می ترسم! می ترسم این امتحان رزیدنتی بشه "پل خر بیگیری" ما.

آقا اگر بیای.....

2009-08-08T01:38:00.002+04:30

امروز همه از آمدنت حرف می زدند آقا... همۀ آنها که من صدایشان را می شنیدم....
آقا یقین دارم که امروز کوه و سنگ و درختان و جنگل ها هم برای آمدنت التماس میکردند... اینطور نبود؟
آقا ما برای داشتنت هرچه داریم می دهیم... آقا بهم نگو که هرچه دارم از داشته های کوفیان هم کمتر است.... آقا نگو که داشته های کوفیان آنقدر بیشتر بود که جدت حسین را راضی به رفتن کرد و داشته های ما آنقدر کم است که تو راضی به آمدن نمی شوی
آقا حتی اگر دستمان از عشق تو تهیست باز هم خواستگار آمدنت هستیم.... خواستگار آمدنت هستیم حتی اگر 1000 سال منتظر بمانیم...
آقا برای خواستگاری آمدنت چیزی ندارم. شرمنده ام ولی قسمت میدم به انتظاری که تا حالا کشیدی, به خونی که تا حالا به دلت کردیم نذار تا آخر عمرم اسمم از لیست خواستگاران آمدنت حذف بشه...
آقا زمستون اینجا خیلی سرده, اگه نیای ما هیچ وقت بهار رو نمی بینیم...

من و راننده تاکسی

2009-08-05T23:19:00.002+04:30

چند ماه پیش از اتوبوس حاجی آباد به شیراز جاموندم. مجبور شدم 35 هزار تومن بدم با یه تاکسی تلفنی بیام شیراز. از اتوبوس بهتره, تو اتوبوس خیلی معذب هستم. راننده تاکسی آدم معقولی به نظر می رسید. 30 سالی احتمالا داشت. تا فسا که گرفتم خوابیدم و بعد به هوش اومدم راننده تاکسی ازم پرسید: شما تو درمانگاه کار میکنید؟
(چون تو درمانگاه سوارم کرده بود طبیعتا باید حدس می زد خودش. کلا خوشم نمیاد بهم بگن تو درمانگاه کار میکنم. بدم میاد. دوست دارم یه جوری همه بدونن که من اینجا برای طرح اومدم و کارمند دولت نیستم)
گفتم: آره
گفت: چیکار میکنی؟
گفتم: من پزشک درمانگاه هستم
گفت: یعنی دکتری؟
گفتم: آره
گفت: مدرکت چیه؟!
گفتم: من دکترای حرفه ای دارم! (به خیال خودم باکلاس گفتم)
گفت: یعنی چی؟ فوق دیپلمی؟!
گفتم:نه!!! دکترای حرفه ای خودش یه درجه ای هست برای خودش. بالاتر از فوق دیپلم هست
گفت: یعنی چقدر درس خوندین؟ 2 سال؟ یا اندازه لیسانس ها 4 سال؟
گفتم: من 7!!! سال درس خوندم
گفت: 7 سال؟!!!!!!!! چه زیاد. چرا؟ (فکر کرد من 7 ساله تموم کردم. لابد فکر کرده رد شدم!)
گفتم: خوب پزشکی دوره 7 ساله داره
گفت: چه زیاد!
گفتم: آره! یه آه کشیدم و ترجیح دادم بازم بخوابم!
هنوز حرفاش تو گوشم هست!

سرزمین منجی آخر

2009-08-02T19:41:00.004+04:30

این سوال که حضرت صاحب الزمان در کجای این زمین وسعت داده شدۀ خداوند ظهور خواهند کرد و برای آخرین بار جهان را گلستانی از بوی گل نرگس خواهند کرد, قطعا برای هر مسلمان شیعه و هر کسی که امیدوارانه ندای درونی خود را برای ظهور منجی بشریت می شنود مطرح است. البته این سوال احتمالا سوالی به قدمت تاریخ انبیا است. در هر زمانی مردم احتمالا علاقه داشته اند محل ظهور پیامبر بعدی و انسان کامل بعدی را بشناسند.
اما قبل از ادامه بحث باید دید محل ظهور را چطور قرار است بشناسیم؟ آیا منظور از محل ظهور, طول و عرض جغرافیایی است؟ یا قلب و دل مردم؟ این دو الزاما به هم ارتباطی ندارند. به عنوان مثال جایگاه امام حسین در قلب و دل شیعیان و عشقان ایشان با موقعیت جغرافیایی زمان امامتشان چندان ارتباطی ندارد. پس در این متن هم منظور جایگاه ظهور امام عصر در قلب و دل مردم است.
سالها پیش از بعثت آخرین پیامبر خدا, حضرت محمد(ص), یه شهادت بعضی مورخان یهودیانی به یثرب آمدند تا در سرزمین آخرین پیامبر خدا باشند. مورخین نقل میکنند که در عبور حضرت موسی از این سرزمین, ایشان یثرب را محل آخرین پیامبر خدا دانستند و همین مسئله باعث شد تا عده ای از یهود به این امید و شاید به این امید که آخرین پیامبر خدا از میان ایشان باشد به یثرب آمدند.(منبع)
در ایام بعثت پیامبر بجز گروهی که در یثرب منتظر ایشان بودند, دو کشور و امپراطوری قدرتمند هم وجود داشتند. یکی ایران که مذهبی یکتاپرستانه و رسمی و دارای قدرت داشت. دیگری روم که مسحیت در بین مردم آن درحال ترویج بود. 3 گروه با 3 دین قدرتمند. اما خواست و اراده خدا برای ظهور آخرین پیامبر قابل پیشبینی نبود. پیامبر در میان قبایلی جاهل و مشرک و بت پرست برانگیخته شد. نه در میان زرتشتیان نه یهودیان و نه مسیحیان قدرتمند. جالب آنکه هر سه گروه که شاید در ظاهر بسیار نزدیکتر از عرب جاهلیت به پیامبر بودند به دشمنی با پیامبر برخاستند.
اما تاریخ تکرار می شود. پیامبر در میان قوم عرب برانگیخته میشود. عرب جاهلیت در مدتی کوتاه متحول می شود. حجاز مرکز روشنفکری و آزادی و آزادیخواهی می شود. عرب به حق به این پیشرفت افتخار میکند و به خود می بالد. پیامبر از میان عرب میرود و عرب به دنبال جانشین و خلیفه است. جایگاه جانشین پیامبر در قلب چه گروهی خواهد بود؟ آیا عرب مستحق تر از بقیه نیست؟
در میان عرب جنگ و نازع است بر سر جانشینی پیامبر, حق ولی خدا را غصب میکنند و به خود ظلم میکنند. در نهایت نوۀ پیامبر را سر می برند و جایگاه جانشین پیامبر نه به عرب که خود را مستحق می دانست که به قلب ایرانیان می رسد. ایران همچنان قلب خود و سرزمین خود را جایگاه جانشینان آخرین پیامبر میدانند و منتظر ظهور آخرین منجی در سرزمین خود هستند. اما این بار کدام گروه بر خلاف انتظار جایگاه منجی خواهند بود؟
امام حسین همسری ایرانی داشت, فرزندان او و جانشینان ایشان در قلب ایرانیان بودند. مادر آخرین منجی اروپاییست, از غرب....
و طلوع الشمس من مغربها (و خورشید از غرب طلوع خواهد کرد)

2009-07-30T00:44:00.015+04:30

ارباب حلقه ها!

خیلی حرف برای گفتن دارم.
فهرستی از حرفام رو مینویسم بعد به تدریج کامل میکنم:
1- 3 تا فیلم و پنج تا DVD یه شاهکار واقعی
2- افسانه ای نوشتۀ "تالکین" در بارۀ سرزمین میانی
3- سرشار از معانی و مفاهیم, درست مثل حکایت های مثنوی و افسانه های شاهنامه
4- هنر فیلم سازی, بار سنگین مسئولیت فیلم سازانی که خودشون رو مسلمان ایرانی میدونند
5- شخصیت های داستان در دنیای واقعی دور و بر ما
6- حلقه شما چیه؟!

1- فیلم ارباب حلقه ها:
اولین بار چند سال پیش این فیلم رو دیدم. فیلم بسیار جذابی هست. کمتر کسی رو دیدم یا بهتر هست بگم اصلا تا حالا کسی رو ندیدم که این فیلم رو دوست نداشته باشه. توانایی نقد فیلم چندان ندارم ولی از جنبه های مختلف واقعا بی نظیر هست. فیلم برداری کاملا مطابق هست با احساسی در اون لحظه فیلم قصد داره القا کنه, سناریو و داستان فوق العاده هست. به طرط خیلی عجیبی در این فیلم به این بلندی و طولانی جزئیات خیلی ظریف مورد توجه بوده. حتی در صحنه های جنگ تک تک اجزا صحنه جالب هست. البته ترجمه ای که تلویزیون ما از فیلم گذاشت به نظرم به صلابت و سنگینی و زیبایی متن اصلی فیلم نیست. الآن که چند بار فیلم رو با زبان اصلی نگاه میکنم به نظرم خیلی ظریفتر و مفهومی تر میاد فیلم.
کارگردان فیلم های سه گانه ارباب حلقه ها "پیتر جکسون" هست و سال 2001, 2002, و 2003 این فیلم ها رو بیرون داده. کل فیلم ها 8 سال طول کشیده تا ساخته شده و 285 ملیون دلار!! یا به عبارتی حدود 280 میلیارد تومن خرج این فیلم بوده. داستان فیلم ماجرای فرودو بگینز, یه کوتوله هست که باید حلقه قدرت شیطان و ارباب تاریکی یعنی سائورون رو نابود کنه.
بیشتر فیلم در نیوزیلند پر شده و پر از صحنه های بسیار زیبایی طبیعی هست. نیوزیلند در واقع خواستگاه اصلی و ریشۀ اصلی افسانه ارباب حلقه ها رو در خودش داره و در واقع این افسانه که نوشته آقای تالکین هست متاثر از افسانه های همون کشور های اسکاندیناوی هست.
2- افسانه ارباب حلقه ها
این فیلم بر اساس 3 جلد کتاب اثر آقای "تالکین" هست که در سال 1937-1949 نوشته شده. قسمت عمده کتاب در بهبوهه جنگ جهانی دوم نوشته شده پس طبیعی هست که به دنبال رد پاهایی از تاثیرات جنگ در داستان و فیلم بگردیم. فکر میکنم به راحتی بشه این نکته رو در فیلم دید که "جنگ" رو در تمامی مراحل مهمترین راه حل برای اصلاح دیده و در هرسه قسمت فیلم ما شاهد 3 جنگ مهم و تعیین کننده هستیم. کتاب در واقع در ادامه کتاب دیگری هست به اسم "هابیت" که کتابی ساده تر و بیشتر متمایل به قصه کودکان بوده. کتاب شامل مضامین بسیار زیاد از مذهبی گرفته تا صنعتی شدن و ... هست. تاثیر کتاب به حدی بوده که لغت tolkienian رو وارد دیکشنری آکسفورد کرده.

3- سرشار از معانی و مفاهیم:
درست مثل داستان های شاهنامه و حکایت های مثنوی, داستان فیلم سرشار از معنی و مفاهیم زیبا و دلنشین هست. البته کل مفاهیم به هم مرتبط و شاخه های یک بدنه اصلی یعنی "جنگ حق و باطل" هستند. این ویژگی خیلی مهمی در این فیلم هست. برخلاف فیلم های ایرانی که معناگرا هستند ولی معانی و مفاهیم بسیار زیاد و بی ربطی رو منتقل میکنند, این فیلم درست مثل ادبیات کهن خودمون قصد داره زوایای یک حقیقت رو منتقل کنه. جنگ بین حق و باطل در تمام ابعادش یعنی بین حق و باطل درونی انسان, بین نفس عماره و لوامه, بین نا امیدی و امید, بین یاران شیطان و یاران حق و ....
البته خود نویسنده تاکید میکنه که داستان شدیدا متاثر از مذهب کاتولیک هست, اما فارغ از آنچه که ذهنیت نویسنده بوده و بر اساس ذهنیت شخصی خود من و طبیعتا متاثر متون ملی و مذهبی خودمون هم میشه این داستان رو تحلیل کرد. حلقه که هسته مرکزی داستان است, نماد دنیا با تمام ظواهر و جذابیت های اون هست, حلقه ای زیبا, طلایی و صاحب قدرت.
حلقه وسیلۀ شیطان برای اغوا کردن انسان هاست. برای همه انسان ها فریبنده هست و از گزندش هیچ انسانی در امان نیست. حتی آراگورن هم از فریفته شدن توسط حلقه هراس داره. اما در مقابل این حلقه و ارادۀ حلقه که نفس عماره انسان رو نشون میده, نیروی مقاومتی هم وجود داره. السار elessar, جواهری درخشان و ستاره ای از سرزمین الفها. جایی که آراگورن میتونست به راحتی حلقه رو از فرودو بگینز بگیره و حلقه مدام نام آراگورن رو صدا میزد, نام این جواهر درخشان, آراگورن رو نجات میده. البته قدرت این جواهر و فروغ اون به حلقه وابسته هست, با افزایش قدرت حلقه مدام قدرت السار یا نفس لوامه کاسته میشه.
انسان ها هم هرکدام نقشی رو ایفا میکنند. گاندولف خاکستری, جادوگر دوست داشتنی, پیامبر انسان ها در جنگ با شیطان هست. گرچه عمدتا راه رو نشون میده اما در بعضی مراحل قدرت خارق العاده خودش رو هم برای کمک به انسان استفاده میکنه. گاندولف خاکستری هم مانند پیامبران مسیر تکاملی رو طی میکنه و با قدرت مند تر شدن شیطان, او هم قوی تر میشه و تبدیل به گاندولف سفید میشه. اما نبردی سخت با اژدهای تاریکی لازم هست که گاندولف رو تبدیل به گاندولف سفید بکنه. راه پیروزی در این نبرد دیگه جنگ و شمشیر نیست. برای همین گاندولف به آراگورن میگه دیگه اینجا شمشیر فایده نداره. گاندولف سفید و سیاه (خاکستری) در جنگ با سیاهی درون خودش هست که تاریکی وجود خودش رو نابود میکنه و تبدیل به گاندولف سفید میشه.
گالم یا اسمیگل, با وجودی که فقط یک نفر هست, نماینده تعداد کثیری از مردم جهان هست. انسان های خسارت دیده دنیا و آخرت. انسانهایی که برای کسب دنیا به آخرت پشت میکنند و مدام در سختی و عذاب هستند ولی در نهایت نه به دنیا می رسند نه به آخرت. اما فرودو کیه؟ کی قرار هست حلقه شیطان رو برای ما نابود کنه؟ اراده. فرودو اراده ما انسان هاست. فرودو در ابتدا موجودی کوتوله و ناآگاه از جهان خارج هست. موجودی که نماد اراده دوران بچگی ماست و تمام لذت های اون در آتشبازی های گاندولف خلاصه میشه. به تدریج فرودو مسیر تکامل رو طی میکنه. سختی کلید رمز تکامل فرودو هست. فرودو باید سختی بکشه. باید بجنگه باید خیانت یارانش رو ببینه باید در برابر وسوس حلقه قرار بگیره باید تنهایی رو تحمل کنه تا در انتهای داستان زندگی تبدیل به موجودی بشه که همه موجودات برش تعظیم میکنند. این همون تعظیمی هست که ملائک بر انسان خلیفة الله کردند. اعتبار انسان هم همون اراده بود.
در جنگ بین فرودو و سوار سیاه فرودو زخمی بر میداره که اگر تلاش بانو آرون نبود تغییر ماهیت می داد. یعنی اراده ای که در خدمت نابودی حلقه بود در خدمت به حلقه قرار می گرفت. اما زخم اون شمشیر هیچ وقت کاملا خوب نشد. خیلی از گناهان گرجه بخشوده میشن ولی ممکنه اثرشون همیشه در روح انسان باقی بمونه.
سام, دوست صمیمی و دلسوز فرودو. دوستی که گاندولف از همراهی اون با فرودو خوشحال شد و هرگز قصد تصاحب حلقه رو نداشت. نفس مطمئنه. البته همیشه همراه انسان نیست. باید تلاش کرد و کوشش کرد تا بهش دست پیدا کنیم. اما چهره محبوب فیلم, آراگورن. آراگورن کیه؟ اراگورن کیه که جنگ آخر بر علیه باطل رو انجام میده؟ همیشه همراه انسان ها هست و کمکشون میکنه؟ فریب حلقه رو نمی خوره؟ ستاره الفی و نماد حق و متضاد باطل رو بر گردن داره؟ باطل ازش در هراس هست و مردم شهر گاندور سال هاست که درست نمیشناسنش ولی منتظرش هستند؟ اراگورن منجی هست.

4- هنر فیلم سازی:
فیلم فوق العاده دقیق, ظریف و موثر هست. من 26 واقعا تحت تاثیر زیبایی فیلم هستم. به دقت بسیار زیادی ظرافت های داستان اصلی حفظ شده. مفاهیم همونجوری منتقل میشه که در داستان هست. چیزی به داستان اصلی اضافه نمیشه و چیزی ازش کم نمیشه. کارگردان کاملا وفادار به داستان هست. فیلمی که ساخته کمتر از داستان نیست. همونقدر که خود داستان زیبا هست و با تلاش فراوان نوشته شده, فیلم هم با تلاش زیاد ساخته شده. قصد ندارم از تاثیر سینما بگم. همه میدونیم که سینما چقدر موثر هست. بیشتر از کتاب, بیشتر از روزنامه, بیشتر از اینترنت و بیشتر از هر رسانه دیگه ای. این یه تکنولوژی هست یه تکنولوژی زادۀ بشر مدرن اما نمایش و فیلم که هسته اصلی سینما رو تشکیل میده مربوط به مدرنیسم نیست و مربوط به قرن ها پیش هست. سینما و تکنولوژی های اون فقط تسهیل کرده. فیلم, داستان و نمایش از قدیم وسیله ای برای القا مفاهیم و آموزش بوده. حتی در قرآن هم از نقل داستان برای این منظور استفاده میشه. این ماهیت انسان هست که در قالب داستان و در پوستۀ قصه حقایق رو بهتر درک کنه. انگار این داستانها محافظی برای عبور حقیقت های نهفته در خود, در برابر پیش فرض ها و باورهای غلط ذهن هستند.
اگر حقیقتی رو عریان و لخت به کسی بگیم که ذهنش پر از پیش فرض هست. در عبور این حقیقت از این پیش فرض ها, اصل قضیه دچار سایش و آسیب میشه. قصه و داستان محافظی در برابر این پیش فرض ها هستند. فیلم و سینما حالتی متعالی تر و کامل تر از قصه هستند. و شاید بتوان گفت فیلم لقمه ای جویده شده از داستان هست. در فیلم حتی پیش فرض های تصورات ذهنی هم اثرشون برداشته میشه. مثلا در داستان سیمرغ هرکسی ممکنه سیمرغ رو به گونه ای در ذهنش تجسم کنه ولی در فیلم حتی این تجسمات اولیه هم حذف میشن و ذهن کاملا در برابر حقیقت نهفته در فیلم خلع سلاح میشه. در واقع پیش فرض های مختلف ذهن و تجسمات دهنی همه سلاح هایی هستند برای نابودی و تغییر حقایق ورودی به مغز, درست مثل جو کره زمین در برابر شهاب سنگ ها, با کمک فیلم, این سلاح از ذهن گرفته میشه.
اما هنر سینمای ایران اسلامی کجاست؟ سینمای ایران برای به تصویر کشیدن ایران اسلامی نه اسلامی هست و نه ایرانی. آقای جکسون بعد از خوندن کتاب ارباب حلقه ها با خودش میگه: "چرا تا حالا فیلمی از این ساخته نشده؟" و در نهایت فیلمی می سازه در خور داستان. ممکن بود این کارگردان 2-3 ماه وقت بذاره و یه تئاتر از این بسازه. یا 1 سال وقت بذاره و یه فیلم کم ارزش بسازه, اما کارگردان هم به زیبایی داستان هم به کلام داستان وفادار هست و فیلمی میسازه درخور زیبایی کتاب و با حفظ داستان. مدتی پیش فیلمی از تلویزیون ایران پخش میشه در مورد حضرت یوسف و مشهور میشه به یوزارسیف! داستان ارباب حلقه ها هرچقدر هم زیبا باشه قطعا بسیار ضعیفتر از داستانی هست که خداوند احسن القصص میدونتش. اثبات این ادعا چندان هم مشکل نیست. بر اساس منابع مختلف داستان حضرت یوسف هزاران سال در مصر باستان و در دوران فراعنه نقل می شده (مدت ها بعد از حضرت یوسف لقب شاهان مصر به فرعون تغییر پیدا میکنه). این داستان حتی در بین اعراب هم قبل از پیامبر نقل می شده و وجود داشته. داستانی که هزاران سال محبوب بوده. داستان به همین شکل و فرمی که نقل شده در قرآن احسن القصص هست و نه به هیچ فرم و روایت دیگری. در عین حال که داستان بسیار موجز و مختصر نقل میشه ظرافت های بسیار زیادی درش وجود داره. تطابق این داستان با داستانی که در تورات (عهد عتیق) نقل شده هم مطالب جالبی داره. مثلا در هیچ کدام اسمی از زن عزیز مصر وجود نداره. در تورات هم فقط به بیان زن پوتیفار بسنده شده, که این نشون دهنده بی ارزش بودن نقش این زن در داستان هست. یا از دیدگاه تاریخی مقایسه این سوره با سوره های دیگر قرآن نکات تاریخی ارزشمندی رو داره. مثلا ما می دونم که دقیقا از چه زمانی به بعد اسم سلطان مصر به فرعون تغییر پیدا میکنه. این نکته در قرآن هم بسیار ظریف رعایت شده, بدین صورت که اسم شاه مصر که در داستان موسی صراحتا فرعون هست در داستان یوسف فرعون نیست و این کلیدی برای کشف زمان پیغمبری حضرت یوسف هست.
اما اون چیزی که ساخته شد از داستان حضرت یوسف چی بود؟ فیلمی سبک, کم ارزش, پر ایراد که بر طبق تمام فیلم های ایرانی برای جلب محبوبیت بجای تکیه بر احسن القصص بر همون ماجرای تکراری و خسته کننده عشق و عاشقی استوار هست. زلیخا در هیچ فرهنگ مذهبی از یهود تا اسلام وجود نداره. این اسم در اعراب قبل از اسلام ولی وجود داره و داستان هایی که در مورد زلیخا هست ریشه در داستان های اعراب جاهلیت داره و احتمالا از همین طریق هم وارد احادیث ما شده.
البته این فیلم در ایران ساخته شده ونه در هالیوود. ماشین های ما هم با ماشین های آمریکایی قابل مقایسه نیست, جاده های ما هم قابل مقایسه نیست, هواپیما های ما هم قابل مقایسه نیست, دانشگاه های ما هم قابل مقایسه نیست و اصلا هیچ چیزمون قابل مقایسه نیست. ولی وقتی پای اعتقاداتمون وسط میاد, وقتی پای داستانی وسط میاد که خداوند بهترین داستان میدونتش نباید یه ذره غیرت به خرج بدیم؟! آیا به حرف خدا هم شک داشتید؟ فکر میکردید اگر نسبت به قرآن وفادار باشید فیلموتن جذاب نمیشه؟
از اینها بگذریم, در قرآن اینهمه داستان زیبا و مهیج و آمزنده داریم. در ادبیات خودمون این همه داستان زیبا و پر مفهوم داریم, کی می خوایم همت کنیم؟ از سلاح سینمای هالیوود این همه می ترسیم, از رسانه های غربی این همه میترسیم, مثل کشورهای کمونیستی در دنیا و رسانه ها رو به روش های مختلف روی مردم می بندیم, در حالی که اگر تنبلی رو کنار بذاریم بهترین سلاح های دنیا که صلح و دوستی رو به ارمغان میاره دست خودمون هست.
البته ماجرای تنبلی از دیدگاه دیگری هم قابل بررسی هست. از سخن عشق ندیدم خوشتر--- یادگاری که در این گنبد دوار بماند.
این داستان های زیبای ما . داستانی های مذهبی که هزاران سال در دلهای مردم باقی می مونند, علت بقاشون در واقع این هست که صحبت از حق میکنند, اگر داستانی غیر از خدا باشه ماندگار نیست. و از طرفی خبر از حق به هرکسی برسه, اون رو هم مشتاق میکنه تا خبر رو به دیگران هم بده. انقدر حق بزرگه که در هیچ دلی نمی مونه و لبریز میشه. داستان ارباب حلقه ها اخباری رو از حق و پیروزی نهایی حق منتقل میکنه و کارگردان هم هیجان درونیش رو با ساختن همچون فیلمی به دیگران منتقل میکنه, قطعا اگر خبر به درستی به گوش کارگردان های ایرانی هم برسه اونها هم همینطور عمل میکنند اما افسوس که هنوز خبری بهشون نرسیده.
5- شخصیت های داستان و دنیای ما:
سایرون که ..... هست, سارومان هم که معلومه ..... هست. گاندولف مثل ...... می مونه. فرودو هم .......
بانوگلادریل شبیه ... هست. ..... هم من رو یاد سوار سیاه میندازه
(ببخشید که شما محرم نیستید!)
6- حلقه شما چیه؟
در داستان فیلم هرکسی حلقه رو برای یه چیز می خواد. بیلبو بگینز بخاطر عمر طولانی, بانو گلادریل برای زیبایی, برومیر برای جلب رضایت پدر, پدر برومیر برای حفظ قدرت, و خلاصه رکس برای یه چیزی این حلقه رو می خواد. قدرت, ثروت, عمر طولانی, زیبایی, شهرت و .... حلقه شما چیه؟!
---------------------------------------------------------------------------------------
پایان. بعدا می خوام در مورد پیش بینی قومی بپردازم که امام عصر, حضرت صاحب در بینشون خواهد بود و یاران امام خواهند بود. پازلی هست که تکه تکه داره برام حل میشه

2009-07-23T00:33:00.000+04:30

آه ای یقین از دست رفته

2009-07-21T16:45:00.003+04:30

دریافت های درونی یا برنامه هایی از پیش تعیین شده؟

یه چیزه عجی این دفعه نوشتم! یا اصلا نخونیدش, یا خیلی روش فکر کنید یا اصلا روش فکر نکنید!

بسیاری از حقایقی که در طول روز با آنها سر و کار داریم, بر مبنای دریافت درونی ما هستند. صبح وقتی از خواب بلند می شویم, گرسنه هستیم. وقتی شما در درون خودتون احساس گرسنگی میکنید هیچوقت به این ندای درونی شک نکردید. البته یافته های درونی ما به همین سادگی هم نیستند. اطلاعات درونی بسیار بسیار مهمتری هم در درون ما وجود دارند که هدایت کننده و جهت دهنده به تمام زندگی ما هستند. یکی از این دریافت های مهم درونی؛ اختیار, هست.

بله همه ما انسان ها رفتار های روزانه خودمون رو بر مبنای اختیاری که برای خود در این جهان هستی قائل هستیم استوار میکنیم. تمام انسان ها و تمام جوامع. در جوامع خود انتخاب میکنیم, قانون وضع میکنیم, برای اجرای قانونی که خودمون انتخاب کردیم, تلاش میکنیم و حتی هزینه ای رو صرف نظارت بر اجرای اون و تنبیه متخلفانی میکنیم که مختارانه راهی جز انتخاب ما رو انتخاب میکنند. همه این رفتارها نشان از این است که انسان از درون خود و بدون هیچ آموزش و بی نیاز از هیچ محرک خارجی احساس اختیار میکند. کما اینکه در درون خود در جستجوی حیات جاویدان است, خدایی با برترین قدرتها رو می شناسد و در مقابلش خاضع است

اما کدام یک حقیقی تر است؟ درک محسوس ما از واقعیت های خارج یا یافته های درونی؟ درک محسوس ما از دنیای خارج از مجرای اندام حسی (چشم و گوش و پوست و بینی و زبان) و تحلیل آن در مغز ممکن می شود. هم اندام در گزند خطا هستند هم مغز ما. به راحتی می شود با ترفندهایی ساده خطاهایی شنوایی یا بینایی ایجاد کرد. قطعا نمونه های آن را بارها و بارها دیده اید. از طرفی با اندکی تغییر در شرایط ذهن هم مرتکب اشتباه می شود. شخص ترسیده در کوچه ای تاریک احتمالا ممکن است سایه درخت را با یک انسان هم اشتباه کند. به این اشتباهات در علم روانپزشکی illusion میگویند.

با اختلالاتی کوچک که حتی به چشم نمی آیند, حتی ممکن است در مغز حقیقتی محسوس درک شود که اصلا در عالم خارج وجود ندارد. اختلالاتی همانند آنچه در بیماران اسکیزوفرنی دیده میشود و باعث می شود حقیقتا صدایی را بشنوند که اصلا وجود ندارد. از همه اینها بگذریم اساس درک این حقایق تنها و تنها سیگنال هایی الکتریکی و شیمیایی هستند و به راحتی در غیاب هرگونه محرکی می تواند به گونه ای تنها با کمک همین سیگنال های الکتریکی و شیمیایی این احساسات را ایجاد کرد که شخص واقعا تصور کند واقعیتی خارجی را تصور کرده است.

بنابراین در نگاه اول احساسات و دریافت های درونی بسیار متعالی تر و حقیقی تر از دریافت های حسی بنظر میرسند. اما سوال اینجاست که این دریافت های درونی چه ماهیتی دارند؟ توسط چه عاملی در ذهن ما ایجاد شده اند و آیا هدفی را دنبال میکنند؟

بسیاری از اطلاعات ما از قسمت های مختلف مغز, حاصل مطالعه بر روی بیماری های مختلف است. به عنوان مثال مطالعه بر روی بیمارانی که دچار مشکل در حافظه هستند منجر به کشف محلی از مغز که مربوط به حافظه است می شود. و یا اگر کشف محل مربوط به زبان در مغز مورد نظر باشد, با مطالعه بیمارانی که در گفتار و درک زبان مشکل دارند و جستجوی این که چه قسمت از مغز ایشان دچار اختلال شده است می توان به هدف رسید. در اغلب موارد بیماری ها و اختلالات در اثر مهار یک مکانیسم و یا برداشته شدن یک مهار ایجاد می شوند. در بعضی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی حالتی ایجاد می شود تحت عنوان هذیان کنترل. این بیماران حقیقتا باور دارند که رفتار و گفتارشان تحت کنترل اراده ای خارجی قرار دارد.

دریافت های درونی ما مانند پیش فرض های یک نرم افزار عمل میکنند. قدرتی برای تغییر این پیش فرض ها در نرم افزار در نظر گرفته نشده و از طرفی رفتار های نرم افزار هم شدیدا متاثر از همین پیش فرض ها می باشند. اگر حقیقتا احساس درونی مختار بودن ناشی از عملکرد خاصی در مغز باشد و هذیان کنترل ناشی از اختلال این عملکرد باشد, پس این احساس درونی ما مستقیما ناشی از این عملکرد است و نه مختار بودن ما. به بیان دیگر ما احساس اختیار میکنیم نه به این دلیل که مختار هستیم بلکه به این دلیل که عملکرد خاصی در مغز ما این احساس را در درون ما ایجاد میکند.

برای بعضی از این قبیل دریافت های درونی چنین مراکزی مشخص شده اند, مثلا مرکز احساس گرسنگی در مغز کشف شده است. اختلال در این مرکز منجر می شود تا شخص احساس گرسنگی نکند. اما اگر ماهیت این احساسات پیش فرض هایی نرم افزاری با مکانیسم هایی شیمیایی در مغز ما باشد, این پیش فرض ها توسط چه عاملی ایجاد شده اند؟ آیا این احساسات از ابتدای خلقت بنا بر خواست خداوند در درون انسان قرار داده شده اند؟ یا در مسیری تکاملی, انسان هایی نسل های بشر را تشکیل می دهند که مثلا احساس مختار بودن بیشتری دارند؟ به عبارتی دیگر احساس مختار بودن لازمه اراده قوی می باشد و پر واضح است که بقای انسان هایی که اراده قوی تری دارند قطعا موفقیت آمیز تر خواهد بود؟

اما هدف از این پیش فرض های ذهنی چیست؟ آیا فقط برای افزایش اراده انسان و به دنبال آن افزایش شانس بقای انسان این احساس ایجاد شده؟! آیا این احساس در انسان مختار قرار داده شده تا هرگز به اختیار خود شک نکند؟ آیا این احساس در انسان مجبور قرار داده شده تا گمان کند که مختار است؟ اینکه انسانی که در همه چیز شک میکند چنان احساس اختیار میکند که در مورد آن مشکوک نیست, زیاد مشکوک به نظر نمی رسد؟

2009-07-11T16:33:00.003+04:30

ابرهای تیرۀ بی برکت از دوسوی آسمان به هم نزدیک می شوند تا چهره زرد و بی روح آسمان این باغ را بپوشانند. دیگر از آبی پرنشاط این آسمان خبری نیست اما این ابرها هنوز از این آسمان درهراس اند. از خورشید پرنور همیشگی چز لکه ای زرد رنگ و بی توان که در پشت کوه خود را مخفی میکند دیگر چیزی نمانده گویا تاب دیدن آنچه قرار از بر این باغ بگذرد را ندارد.
من, شما هستم و همۀ شما من. همه بچه هایی که بی اسباب بازی بزرگ شدیم. نسیم خنک شمالی که خبر آمدن بهار را برای باغ می آورد دیگر نمی وزد. بادی سرد و لرزاننده جای آنرا گرفته است که ناخودآگاه تن را از آن می پوشانیم. کودکان هنوز در باغ بازی می کنند. من نگرانم. نگران آمدن دوباره خورشید و نور بازی کردن دوباره بچه ها در باغ. زوزۀ این باد سرد مستکبرانه در گوش من آمدن زمستان را فریاد میزند. ای باد لعنتی تو هرگز پیروز نمی شوی تو هرگز بر قلب من نخواهی وزید که یاد آمدن بهار را فراموش کنم. باد بر صورت پاک و لطیف کودکان سیلی میزند و دردش را من در دلم احساس میکنم. آه این کودکان چگونه بی بهار بزرگ می شوند؟
من, شما هستم و همۀ شما من. همه جوان هایی آرزو نکرده پیر شدیم. نهال هایی که به امید آمدنش کاشته بودیم در برابر باد به این سو و آن سو میروند. صدای فریاد خشمشان است که در مقابل چشمم به این سو و آن سو میرود. من به آنها امید آمدنش را داده بودم. من گفته بودم که می آید. من نقاش آرزوی برگ های سبز و شکوفه های سفید بودم. من مستحق این خشم هستم. نهال های من هرگز بهاری را نخواهند دید. باغ من بی لذت بهار به جزای خزان محکوم شد. آه ای نهال های جوانی که با ارزوی مرگ پیر می شوید.
من, شما هستم و همۀ شما من. همه پدرانی که برای کودکان خود قصه های دروغ را افسانه می نامیدیم.

2009-07-08T14:03:00.003+04:30

حکایتی از دو دید

در زندگی روزمره بارها و بارها از عقل خودمون یاد میکنیم. و بارها این عقل رو دلیل برتری خودمون بر دیگران و دیگرچیزها میدونیم. عقل ما و اندیشه ما وابسته است به محسوسات ما. آنچیزهایی که می بینیم و می شنویم و می بوییم و لمس می کنیم و می چشیم. این اطلاعات در مغز ما ذخیره میشه و پردازش میشه و اطلاعاتی به دست میاد. اگر انسانی از بدو تولد تمام این حواس رو ازش بگیریم قطعا دیوانه ای بیش نخواهد بود.
روزی را در نظر بگیرید در قطب شمال که مردمش هیچ وقت موجودی به اسم فیل رو ندیدن و هیچ کجا در باره اون نخوندن. شما یه قیل رو به قطب شمال می برید. اونجا چراغ نیست و چون هوا سرد هست فیل رو در اتاقی تاریک گذاشتید تا مردم ببیند و یاد بگیرند که موجودی هست به اسم فیل:

پيل اندر خانه اي تاريك بود----------------عرضه را آورده بودندش هنود
از براي ديدنش مردم بسي-----------------اندر آن ظلمت همي شد هر كسي

چون اتاق تاریک هست پس از حواس دیگری مثل حس لامسه باید استفاده کنند تا بفهمند که فیل چجور موجودی هست

ديدنش با چشم چون ممكن نبود-----------------اندر آن تاريكيش كف مي بسود
آن يكي را كف به خرطوم اوفتاد-----------------گفت همچون ناودان است اين نهاد
آن يكي را دست بر گوشش رسيد----------------آن براو چون بادبيزن شد پديد
آن يكي را كف چو بر پايش بسود----------------گفت شكل پيل ديدم چون عمود
آن يكي بر پشت او بنهاد دست------------------گفت خود اين پيل چون تختي بدست
همچنين هريك به جزوي كه رسيد---------------فهم آن ميكرد هر جامي شنيد
از نظر كه گفتشان بد مختلف------------------آن يكي دالش لقب داد اين الف

بدین ترتیب این حس مادی نه تنها اثری در شناخت فیل نداشت بلکه باعث ایجاد اختلاف هم شد!

در كف هر كس اگر شمعي بدي---------------اختلاف از گفتشان بيرون شدي
چشم حس, همچون كف دستست و بس--------------نيست كف را بر همه ي او دسترس

درسته که توی این داستان چشم راه گشا بود. اما چشم ما هم حسی مثل بقیه حس ها هست و گوش ما هم همینطور. و این حواس پر از اشتباه هستند

چشم دريا ديگرست و كف دگر------------كف بهل وز ديده ي دريا نگر

اما خداوند وجودی نیست که بشه با این عقل وابسته به حواس به درستی شناختش. و از طرفی ما چیزی بجز این نداریم! پس لاجرم بر خداست که خودش رو به ما و تمام موجود معروف گرداند.

اما در بعضی نسخه ها در آخر این شعر بیت دیگری وجود داره:

تو به تاریکی علی را دیده ای ----- زان جهت غیری بر او بگزیده ای

2009-07-06T20:57:00.005+04:30

اندر احوالات کشف مرضی شایع و لاعلاج

روزی به یاد آورم که اندر مطب بر تخت طبابت از سر غرور و تکبر تکیه زده بودم و بر احوالات طب مدرن و قدرت و تبهر خویش بر تشخیص و درمان امراض و علل اندیشه همی کردم. به ناگاه بالغ مردی ناخوش احوال بر در بکوفت و با رخصت من به اندرون مطب آمد.
مردی بود در میانۀ عمر, با سری کم پشت از مویی سفید و سیاه که امروز فلفل نمکی اش خوانند. صروتش آکنده از چین و چروک فراوان با چهره ای در هم و غمی فراوان. از لباس و پوشاک به حد رفع حاجت بر تن داشت نه چندان آراسته.
مر او را بفرمودم بر جایگاه بیماران در کنار تخت من بنشیند. او را پرسیدم که ای مرد تو را چه شده است که بر درگاه ما آمده ای؟
آهی سوزناک از ته دل بر داد و گفت: ای طبیب مرا در یاب که ناخوش احوالم و بیمار و مریض! او را گفتم که ای مومن این چه پاسخ است که هر آن کس بر این درگاه آید لاجرم بیمار است و ناخوش احوال و خوبان و سالمان راهی به این مکان ندارند. شرحی بیش از بر بیماری خود ده تا مگر به تشخیص مرض و علاج آن رهنما شود.
دگر بار آهی جگر سوز و جانکاه بر داد و گفت, ای طبیب از چه بگویم که در این بدن نمانده است از مرض, دردی که انباشته نباشد و از عضو مگر آنکه به علتی مبتلا باشد. از راس این بدن که از 24 ساعت روز, 25 ساعت به درد سر مبتلاست تا درد پا و استخوان ها که از طلوع خورشید مرا بیازارد تا هنگامه غروبش.
اندکی به فکر فرو همی رفتم و در میان آنچه از علم طب در اندیشه خود داشتم جستجو کردم تا علتی بر درد توامان سر و اندام تهتانی و استخوان بیابم. از میان هزاران صفحه کتاب که در سر داشتم و صدها درد و مرض که می شناختم و در محضر اساتید دیده بودم, چندی مرض بیافتم که تناسبی با علائم مریض داشت. از مریض بخواستم که دقیق تر از حالات خود بگوید شاید روزنه ای به حل این رنج بیابم.
از گوش و سینه و شکم پرسیدم, از مزاج و اشتها و احساس نیز چندی سوال بپرسیدم. از تمام اعضا همی بنالید چونان که در حیرت فرو رفتم که این کدام مرض است که هیچ عضوی را از گزند او مصون نیست. پس او را به تخت معاینت خواندم به آن امید که از معاینت وی طرفی بربندم.
رنگ چشم ها زردگون بود به سان برگ پاییزی, زبان بار دار بود به سنگینی بار زندگی اش, عروق گردن برجسته چون رگ هایی که از خشم بیرون می جهند, ضربان قلب نوسانی داشت که به هیچ شبیه نبود مگر نوسانات بازار بورس و قیمتها, صدای ریتین آکنده بود از دود اتوبوس و تاکسی, در دل بر هر کجا که دست می نهیدم, درد و رنج بود, اندام تنهایی متورم بود آنقدر زیاد که مرا به یاد همان تورمی می انداخت که در کلام اهل بازار می شنیدم.
بیمار را پرسیدم که ای رنجور این احوالات تو دائم است یا چون موج دریا در آمد و شد و یا به سان جزر و مد گاه به گاه است؟ پاسخ بداد که ای طبیب, حقیقت آن است که در چند روزی از ابتدای ماه درد و رنج اندکی تسکین می یابد, و چون به میانۀ ما می رسیم دو باره آغاز می شود و روز به روز بر آن افزوده می شود تا آن حد که در انتهای ماه نفسم را می برد.
من جمله کل ضعف ها و علت ها و امراض هرچه تفکر کردم دردی نیافتم که با این حال او بخواند و دوایی را نجستم که مرهم دردش باشد. در بحر تفکر غوطه ور بودم که به یاد استاد قدیمی حکیم بوعلی افتادم. بر خواستم و دست بر نبض بیمار نهادم. نبضی داشت پر تلاطم و بی نظم بسان ترافیک خیابان های شیراز. گفتم ای مرد هیچ بدانی که قرار است تو را مالی رسد به زودی و پولی واریز شود بر حسابت از بابت معوقات و سهامات عدالت؟ به ناگاه نور رفته به چشم بازگشت و نبض مرتب گشت. دگر بار از او پرسیدم که ای مرد هیچ به یاد می آوری که وقت بدهکاری ها و اجاره خانه ات کی فرا می رسد؟ به ناگاه نبض به همان تلاطم و بی نظمی قدیم بازگشت و به همراه خود مرا نیز به کشف دردی جدید رهنمون شد.
بدین سان از آن پس دردی شناخته شد که هنوز درمانی قطعی برآن یافت نشده. مر او را به سبک و سیاق اساتید و بزگان نامی نهادم که تا ابد بر آن بماند: ضعف الریال.

من جملۀ امراض و درد و رنج ها---------------- آموزمت امروز مرضی, مادرِ درد ها
از کل اعضا و جوارح از گزندِش--------------- هیچ عضور را تو نیابی, بی رهِش
کم شود درد و رها یابد کمی ----------- صاحب درد ار بیابد پولکی
باز گردد مرض, باز گیرد راحتش ------------ چون به آخر می رسد ماه و به تَه داراییش
کس نداند این درد را مرهمی---------------- می بکاهد پول این درد را اندکی
گر بپرسی اسم آن از من کنون -----------------ضعف الریال باشد اسمش, ای جوان ذوالفنون

2009-07-04T12:31:00.001+04:30

یه سناریو جالب دیگه:
ساعت 10 شب, یه شب تابستانی
زنگ آیفون به صدا درمیاد. زنگش رو برای تنوع زنگ سارا کرو انتخاب کردن... در خال شام خوردن بودم.
- بله؟
- دکتر جان بیا مریض داریم.
- (با دهن پر درحالی غذا تو دهنم هست) چشه مگه؟
- یه عقربی! جونوری چیزی رفته گوشش بیا داره داد و فریاد میکنه...
- سریع روپوش می پوشم, کفش پام نمی کنم با دمپایی میرم بیرون
هنوز به در درمانگاه نرسیدم که پرستار بخش داد میزنه:
- دکتر نمیخواد بیای! برگرد, برگرد
من که کنجکاو شدم و قید شام رو هم زدم میرم تو ببینم ماجرا چی بوده؟
- چی شد؟ مریضه کو؟ چیکارش کردین؟
- هیچی دکتر مریضه دستش رو گوشش بود, گفتیمش دستت رو بردار ببینیم چی تو گوشت هست, یه پشه بود که تا دستش رو ورداشت خودش فرار کرد!!!!
از تجسم اینکه مریض دستش رو گذاشته رو گوشش و دویده طرف درمانگاه و اون پشه بیچاره رو زندانی کرده بوده خندم گرفت!!! اگر این درمانگاه نبود یعنی این مریضه دستش رو میذاشت رو گوشش و تا شهر بعدی که بیمارستان داره میرفت؟!!!
درمانگاه ما به مریضه بیشتر کمک کرد که نخواد پول بنزین بده یا به پشه که نذاشت زندانی بمونه؟!

2009-06-30T23:50:00.002+04:30

آمادگی برای لذت

تا حالا لذت بردین؟! خیلی راه دور نرید مثلا لذت از یه غذای خیلی خوشمزه. یا لذت از هم صحبتی با یه دوست همدل و دوست داشتنی....
بیاین به لذت غذا خوردن به عنوان نمونه فکر کنیم. قبل و بعد از این کار شما باید یه سری ملزوماتی رو داشته باشید که این کار برای شما لذت بخش باشه و از طرفی بعد از اون لذت هم مشکلی براتون پیش نیاد. مثلا شما بایستی یک بدن سالم داشته باشید. اگر خدای نکرده شما بدن سالمی نداشته باشید و مثلا مری شما مشکل داشته باشه هر لقمه غذایی که می خورید بسیار دردآور میشه برای شما و غذا خوردن که شاید ساده ترین و لذیذ ترین کار بوده تبدیل به یه درد و رنج اجباری میشه. (همینجا توی پرانتز 10 بار خدا رو شکر کنید برای سلامتی) بعد از غذا هم شما باید باز یه سری اصولی رو رعایت کنید تا اون لذت و احساس خوش براتون باقی بمونه و تبدیل به درد نشه. مثلا شما نباید بلافاصله برید بخوابید وگرنه دچار برگشت اسید از معده و رنج و درد می شید..
حالا برای تک تک لذت های دیگه هم همین بر قرار هست. با استقرا می تونید برای خودتون هم ثابت کنید که هر لذتی یه مقدماتی می خواد. حتی برای لذت های روانی هم این مسئله صادق هست. مثلا لذت بردن از حل یک مسئله ریاضی برای شما که ملزوماتش یعنی اشنایی با ریاضی رو ندارید ممکنه وجود نداشته باشه ولی می بینید که هستند ریاضی دان هایی که به خاطر اینکه برای خودشون ملزوماتش رو فراهم کردن از حل ریاضیات لذت می برند.
این قضیه کلید یه سوال هست. سوال این هست که چرا بعضی از افراد از بعضی کارها لذت می برند ولی ما نمی بریم. چرا عبادت های یومیه برای یه عده اینقدر لذت بخش میشه و برای یه عده اجبار. در واقع این ما بودیم که ملزومات رو فراهم نکردیم و در بعضی شرایط هم برای خودمون مریضی های روحی ایجاد کردیم و این باعث شده دیگه نتونیم از کارهای زیادی در دنیا لذت ببریم.
اما یه نکته مهم هست. باید مراقب باشید. باید از سلامتی جسمی و روانی و روحیتون مراقبت کنید وگرنه همین لذت های امروز رو هم به تدریج از دست میدین. فکر میکنم من زیاد مراقب نبودم. این روزها کمتر از قدیم از مریض دیدن لذت می برم. نمی دونم مراقب چه چیزهایی نبودم

2009-06-20T22:56:00.004+04:30

چیستی انسان

سوال در مورد چیستی انسان به همون اندازه که قدیمی هست به همون اندازه هم مجهول هست. در واقع این مهمترین سوال در شاخه ای از دانش بشری به اسم "فلسفه" است. البته متاسفانه این سوال را نمی توان فقط به فلاسفه واگذار کرد. اگر شما یک معلم باشید قطعا باید بدونید که قرار هست معلم چه جور موجودی باشید, اگر شما یک مهندس باشید باید بدونید که قرار هست برای چه موجودی وسیله می سازید و ....

بنابر این بدون توضیح بیشتر به راحتی به اهمیت این سوال پی می برید و همینطور به راحتی متوجه می شوید که در هیچکدام از رشته های دانشگاهی ما این سوال رو برای دانشجو ها حل نمیکنند. گرچه قصد ندارم به حل این سوال بپردازم و یا حتی به عوارض حل نکردن این سوال برسم اما کوتاه میگم که طبیعی هست اگر از پایه و اساس آموزش دانشجوی ما ندونه که قرار هست با چه موجودی سر و کار داشته باشه, قطعا نبوغ و ابداعی هم در کار نخواهد بود.
همونطور که عرض کردم قصد جواب دادن به این سوال رو ندارم اما قصد دارم جواب های مختلف این سوال رو بررسی کنم. پاسخ اول به این سوال که پاسخ ساده ای هم نیست, انسان تک بعدی هست. در این دیدگاه یا یه قول غربی ها monoism , انسان موجودی هست از یک جوهر واحد تشکیل شده. این جوهر واحد چیزی نیست جز "ماده". به طور ساده این دیدگاه همون دیدگاه مادی گرایی هست. انسان موجودی هست که از ملکول ها و اتم ها تشکیل شده و چیز دیگری نیست. گرچه توضیح دادن این دیدگاه به همین سادگی نیست اما مهمترین سوال که احتمالا در ذهن شما هم همین الآن ایجاد شده این هست که , آیا این همه پیچیدگی در رفتار و تفکرات انسان با این که انسان فقط و فقط از ماده تشکیل شده سازگار است؟!!
در مقابل این سوال یک جواب ساده میشه مطرح کرد. خوب یه تیکه گچ رو در نظر بگیرید, این یک ماده است. این تیکه گچ قابلیت های خاصی داره از جمله اینکه می تونه اثری رو از خودش روی تابلو ایجاد کنه. حالا به گوشی موبایل خودتون توجه کنید, این هم یک ماده است, ولی با قابلیت های قوف العاده بیشتر, حالا به خودتون نگاه کنید, شما هم یک ماده هستید, ولی با قابلیت های فوق العاده بیشتر!
البته در این گروه باید تک بعدی های طبیعی یا natural monoism رو از مادی گرا های محض جدا کنیم. مادی گرا ها میگن جسم و روان یا soul و body هردو به ماده قابل تبدیل هستند و منشا مادی دارند. اما تک بعدی های طبیعی جسم و روان رو متفاوت اما متعلق به یک حقیقت می دونند.

اما پاسخ دوم این هست که انسان دو بعدی هست, یا به قول غربی ها dualism. یک بعد انسان ماده است و یک بعد هم روح است. این تفکر خیلی شبیه تر از قبلی هست به چیزی که ما دوست داریم...

گفتم زکجایی توتسخرزدوگفت ای جان------------ نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه
نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل ------------ نیمیم لب دریا نیمی همه در دانه

این شعر خیلی واضح هست, نیمیم ز آب و گل (ماده) نیمیم ز جان و دل. البته به همین جا ختم نمیشه. یعنی سوالات دیگری مطرح میشه, از جمله:
1- ماده و روح کدام یک بر دیگری مقدم هست
2- کدام یک اول خلق شده؟
3- این هر دو الزاما باید با هم باشند؟
4- شروع خلقت این دو چگونه بوده و در پایان تا کجا با هم می مونند؟
.
.
.
.
اما یک پاسخ دیگری هم هست. Idealistic monoistic. این هم یه جور تک بعدی دیدن هست اما این با اون خیلی متفاوت هست. در این دیدگاه تمام جهان هستی یک چیز هست. ماه و خورشید و زمین و طبیعت و انسان ها همه و همه یک چیز هستند...

به دریا بنگرم دریا تو بینم ------------ به صحرا بنگرم صحرا تو بینم

نه فقط دریا و صحرا که "به هر طرف که بچرخید چهره خداوند است".

حالا قضاوت با شماست, اگر شما معلم هستید یا مهندس یا پزشک یا خبرنگار و ... آیا اینکه به کدوم یک از نظر های بالا اعتقاد داشته باشید, تغییری در رفتار شما و شیوه کار کردن شما ایجاد نمیکنه؟

من بی دل و دستارم در خانه خمارم
یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه

------------------------------------------------------------

فکر اخلاقی و اخلاقی فکر کردن

2009-06-17T14:13:00.000+04:30

فکر اخلاقی و اخلاقی فکر کردن

یکی از مسائلی که در دهه های اخیر در غرب مورد توجه زیادی قرار گرفته, اخلاق می باشد. بحث اخلاق یا ethics در بسیاری از رشته ها و علوم از پزشکی گرفته یا حتی اخلاق وب در دنیای غرب امروزه بسیار رایج و پر طرفدار شده است. این مباحث اخلاقی در بعضی از شاخه ها چنان پربار و منسجم شده است که تبدیل به مجموعه قوانینی برای "چگونه بودن" بجای "چگونه رفتار کردن" شده و تحت عنوان حرفه ای گری یا اخلاق حرفه ای و به تعبیر خودشان professionalism شده است. به عنوان مثال مجموعه باید ها و نباید ها در اخلاق پزشکی امروز آنقدر منسجم و حجیم شده است که این باید ها و نباید ها جای خود را به اصولی که بیان میکند "چگونه پزشک باشیم" داده است.

در مقابل این اقبال همگانی و توجه عمومی به اخلاق و اخلاق حرفه ای در غرب, در این سوی زمین و در کشور های شرقی اسلامی و بخصوص ایران توجه بسیار کمی به اخلاق می شود. تلاش هایی که اخیرا برای ترویج این علم و رفتار اخلاقی در ایران و بخصوص در پزشکی می شود, عمدتا بر گرفته و تقلیدی از همان مسیری است که غرب پیموده و البته در این زمینه به نظر می رسد که غرب الگوی ناموفقی نباشد. گرچه هر از چندگاهی تقابلی بین اخلاقیات قدیمی و سنتی و اسلامی ایران با مباحث مدرن و علمی اخلاق غربی در گوشه و کنار دانشگاه ها دیده می شود. اما این تقابلات اغلب در جهت نفی طرفین می باشد. طرفداران اخلاق غربی , رقیبان خود را به تنبلی و کوتاهی متهم میکنند که چرا تا کنون به فکر اخلاق حرفه ای نبوده اند؟ و طرفداران اخلاق اسلامی, رقیب را متهم میکنند که با وجود داشتن گنجینه های اخلاق اسلامی چرا به سراغ اصول غربی می روند....

به هر حال به نظر می رسد که سوال طرفداران اخلاق غربی سوال بسیار مهمی می باشد. اینکه چرا در این دوره تا مدت ها خبری از مباحث اخلاقی در کشور های اسلامی و ایران نبود, و تنها بعد از ورود به یک دوران بحران در اخلاق حرفه ای توجه متخصصین حرفه های مختلف به اخلاق جلب شد. شاید تفاوت دیدگاه های و روند تاریخی علوم در این دو سوی کره خاکی جواب این سوال را مشخص کند. در کشور های غربی بعد از رنساسن و دوران روشنگری, دانشمندان علوم تلاش کردند تا مجموعه های علمی و تجربی خود را بدون توجه به آموزه های دینی و کاملا مستقل از آن ها تدوین کنند. حتی دانشمندانی که سبقه مذهبی زیادی هم داشتند, در متون علمی خود از تمام فرمول ها "خدا" را فاکتور گرفتند. بعد از مدتی علم بدون ارزش, عواقب غیر اخلاقی را برای غرب به ارمغان آورد, اما انزجار عمومی از دخالت دین در شئونات زندگی, و قدرت علم بدون ارزش آنچنان بود که دیگر اجازه ورود دوباره دین مسیح هرگز داده نشد. بدین ترتیب برای حل مشکلاتی که با فطرت انسان سازگار نبود, دنیای غرب به دنبال ارائه راه حل های منطقی و اخلاقی گشت. بدین ترتیب ابتدا علوم به وجود آمد سپس مشکلات اخلاقی, بعد راه حل های اخلاقی و در نهایت چون مردم غرب به خوبی مشکلات اخلاقی را تجربه کرده بودند این اصول و راه حل های اخلاقی را تا حدود زیادی تبدیل به قانون کردند تا دیگر شاهد بد اخلاقی نباشند. ننتیجه این تحولات ایجاد یک "تفکر اخلاقی" در غرب بود. بدین ترتیب اخلاق از فکر زاییده شد. و فکر به اخلاق مجهز شد.

در این سوی دنیا در تمدن اسلامی با مرکزیت دانشمندان ایرانی, اخلاقیات و علم اخلاق از مدت ها قبل در بین دانشمندان وجود داشت, در سرگذشت اغلب دانشمندان اسلامی اخلاقیات و الهیات ابتدایی ترین علومی بودند که آموخته می شد. این تقدم اخلاق بر علم البته ریشه قرآنی دارد. در واقع سرمشق اخلاقی فکر کردن در سوره بقره بدین ترتیب بیان می شود: ....و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمة. خداوند می فرماید ما بر شما منت نهادیم و پیامبران را فرستادیم تا شما را ابتدا تربیت کنند و بعد علم بیاموزند... بدین ترتیب در فرهنگ اسلامی این اخلاق نیست که از علم و فکر زاییده میشود بلکه این فکر و علم است که از اخلاق به وجود می آید. در یک زمینۀ کاملا اخلاقی با روابطی اخلاقی که دانشجو با علم, معلم و عالمان بر قرار میکند, علم زاده می شود. بدین ترتیب همانطور که تار و پود یک فرش دیده نمی شود اما اساس فرش را تشکیل می دهد, حتی اگر اخلاق در علم مسلمانان به وضوح دیده نشود اما تار و پود تمام دانش آنها را تشکیل می دهد و دانشمندان ایرانی اسلامی به جای تفکر اخلاقی, "اخلاقی فکر کردن" را سرلوحه خود قرار می داند. به تدریج با دوری از فرهنگ خودی و هجمه فرهنگ غربی, به نوعی دوگانگی شخصیتی در دانشمندان ایرانی ایجاد میشود. در اثر این آمیزش فرهنگی و با اراده غربی ها و به کمک کوتاهی دانشمندان اسلامی, تفکر اخلاقی غرب منهای اخلاق آن جایگزین اخلاقی کردن می شود و بعد از مدتی بحرانی ایجاد می کند که ناشی از پوسیده شدن و کهنه شدن تار و پود تفکر اسلامی است...

2009-06-17T00:09:00.002+04:30

ای خدا میشه یه زلزله 8 ریشتری بیاد؟

شاید عجیب باشه ولی دیگه عقلم به جایی قد نمیده. یادم میاد وقتی زلزه بم اومد مردم چه اضطرابی داشتن. همه ناراحت بودن, همه دلشون به حال هم می سوخت, تا چندین روز مردم بغض داشتن, مجری های تلویزیون با گریه حرف میزدن. انقدر تو هلال احمر و انتقال خون شلوغ شده بود که اعلام کردن دیگه به خون نیاز نداریم...
هرچی که اعلام میکردن نیاز داریم در عرض 3-4 ساعت انقدر مردم می آوردن که مجبور میشدن بگن دیگه نمی خوایم. پزشکان انقدر داوطلب رفتن بودن که رئیس دانشگاه گفت به دلیل مرکز بودن بیمارستان های ما و تجهیزاتش بهتر هست دیگه پزشک نفرستیم....
همه مردم یک دل شده بودن. پزشکان, مهندسان, هنرمندان و ... حتی یادمه مثلا نانوایی ها هم رفته بودن اونجاا تا صلواتی نون درست کنن بدن به مردم... الآن هم که یادم میاد اشک میاد تو چیشام, اما این دفعه این اشک به خاطر مردم اونجا نیست, به خاطر هم دلیی که داشتیم و بر باد رفت دارم اشک میریزم...
تو این اوضاع خراب, ای خدا یه بلای دیگه سر ما بیار, یه زلزه 8 ریشتری درست همینجایی که من نشستم, زمین دهن واز کنه من و ببره تو دل خودش. شاید یه بار دیگه مردم به خودشون بیان, شاید دوباره یادشون بیاد هموطن هستن....
ای خدا یعنی ممکنه کلبه احزان ما شود روزی گلستان؟

2009-06-13T14:35:00.000+04:30

فکر اخلاقی و اخلاقی فکر کردن

الآن که اصلا حسش نیست.... به زودی

2009-06-06T00:03:00.005+04:30

دست دکتر!

حتما تا حالا زیاد شنیدید که میگن "فلانی دستش خوبه" یا "فلانی دستش بده". این قضیه برای پزشک ها هم مطرح هست. بعضیا میگن فلان دکتر دستش خوبه یا فلانی دستش شفاست. بدون در نظر گرفتن تمام اعتقادات و غیره, این مسئله به تجربه برای من ثابت شده.
بارها دیدم که مریضی برای روش درمانی بهبود پیدا نکرده, اما یک دکتر دیگه همون روش رو انجام داده و شفا به خواست خدا حاصل شده. حتی برای خود من هم پیش اومده. چند باری پیش اومده که مریض با مشکلی بهم مراجعه کرده و وقتی من داروی خاصی رو پیشنهاد دادم مریض اصرار داشته که قبلا این دارو رو استفاده کردم ولی فایده نداشته. اما من چون در تشخیص مطمئن بودم و اون دارو رو هم خوب میشناختم از مریض خواستم که یک بار دیگه همون دارو رو استفاده کنه و اتفاقا موفق هم بودم
امروز می خوام از جهات مختلف این قضیه رو بررسی کنم. خوب چند محور مختلف در نظر میگیرم
1- نقش مریض در درمان
2- نقش طبیب در درمان
3- ماورا الطبیعه!

1- نقش بیمار :
داستان واقعیی رو زمانی مطالعه میکردم. ماجرا مربوط به زنی بود مبتلا به یک سرطان لاعلاج. دکتر این زن برای درمان این زن و به عنوان آخرین امید داروی غیر موثری رو به این زن پیشنهاد میده و عنوان میکنه این دارو دارویی جدید و معجزه آسا هست. اما دکتر در عمل چون به بی اثر دارو مطمئن بوده فقط به مریض محلول نمکی (آب و نمک) تزریق میکنه.
اون سرطان لاعلاج به تریج بهتر و بهتر میشه! اما از قضا اون زن در تلویزیون میشنوه که طبق تحقیقات اون دارو بی اثر هست! همین ماجرا باعث رشد دوبارۀ سرطان میشه! سرطان دوباره بزرگ میشه. پزشک که از تجربۀ قبل راضی بوده, دوباره سعی میکنه مریض رو گول بزنه و میگه اون تحقیقات غلط و قدیمی هست و زن رو مطمئن میکنه به تاثیر دارو و باز هم در واقع فقط آب به مریض تزریق میکنه.
دوباره سرطان کوچیک و کوچیکتر میشه. از شانس بد زن قصه ما, یک بار دیگه این زن از جایی متوجه بی اثری دارو میشه و این بار دیگه هیچ کاری از پزشک بر نمیاد و مریض میمیره.
الغرض, به نظر میاد یک جنبه در مورد اینکه مریض ها به یک پزشک اعتقاد دارن و دستش رو خوب می دونند و حقیقتا هم با دارو های اون خوب میشن ولی با همون داروها از دست دکتر دیگه خوب نمی شوند, تلقین باشه. یعنی این مریض هست که داره با تلقین و قدرت ذهن خودش خودش رو خوب میکنه. و مثال بالا شاهدی بود بر اینکه قدرت تلقین قطعا این قدرت رو داره.
2- نقش طبیب:
اخیرا, یعنی 10 سال اخیر!, یه نظریه های عجیب و شاید فوق عجیبی در فیزیک داره مطرح میشه. خلاصه اینکه این فیزیک دان ها در کنج آزمایشگاه هاشون دارن به خدا میرسن.

در خرابات مغان نور خدا می بینم----------- وه عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

ماجرا از اینجا شروع شد که دانشمندان متوجه شدند, هر وقت به الکترون "نگاه" میکنند از خودش رفتار ذره ای نشون میده و اگر بهش نگاه نکنند از خودش رفتار موجی نشون میده!! قبول دارم درک این جمله فعلا سخته. با من پیش بیاید درستش میکنم.
در جای دیگه اتفاق جالب دیگری افتاد. اگر شما به یک الکترون انرژی بدید, الکترون یه لایه بالا میره و وقتی داره بر میگرده سر جاش, متناسب با انرژیش فتون آزاد میکنه. اگر مثلا 2 تا فتون نور آزاد بشه. و شما یکی رو با کمک مثلا آینه به این سوی دنیا بفرستید یکی رو به اون سو. این دوتا ارتباطشون رو با هم حفظ میکنند!!!! یعنی با وجودی که کیلومترها هم ممکنه فاصله داشته باشند اگر قطبیت یکی رو عوض کنید اون یکی هم عوض میشه!!
پس دو تا مسئله هست. یکی اینکه نگاه و آگاهی ما بر الکترون به عنوان جزئی مادی اثر گذاشت و از طرفی به نظر میاد انگار اجزا جهان با یک چیزی غیر مادی به هم وصل هستند که این دو فتون با این فاصله باز هم از وضعیت هم باخبر هستند.

کل این ماجرا رو در یک طنز جالب استیفن هاوکینز (نابغه معاصر و کیهان شناس) خوب مطرح میکنه. میگه من یک ماشین کوانتومی دارم که خراب شده به تعمیرگاه می برم و تعمیرکار بهش "نگاه" میکنه و بعد ماشین درست میشه!!
خوب این ها رو گفتم که بدونید آگاهی و نگاه پزشک میتونه بر ماده بدن شما موثر باشه و در درمان نقش داشته باشه. اینکه چرا آگاهی یک پزشک موثر هست و دیگری نه خودش جای بحث داره. ولی حدس من این هست:
پزشکی که فقط میدنه برای اسهال خونی سیپروفلکساسین خوب هست, احتمالا نگاه بی تاثیر تری دارد تا پزشکی که وقتی داروی سیپرو رو تجویز میکنه دقیقا میدونه که این دارو کجا جمع میشه و بر چه قسمتی از چه نوع باکتریی اثر میذاره.
بدین ترتیب آگاهی و دانش عمقی و پاتوفیزیولوژیک پزشک احتمالا علت دیگر دست خوب دکتر هست

3- نقش ماورالطبیعه:
در واقع منظورم از نقش ماوراالطبیعه خدا هست. از اول نگفتم خدا که تا اینجا همراهم بیایید. این تکه رو بهتره بسپارم به حکایت اول مثنوی. ماجرای پادشاهی که عاشق دختری شد رو شنیدید. دختر وقتی به قصر شاه اومد مریض شد و شاه بهترین پزشکان رو آورد. اونها گفتند ما بهترینیم و درمان رو شروع کردند ولی یه کار کوچیک رو انجام ندادند. و نا موفق شدند. عدم موفقیتشون هم اعتبارشون رو زیر سوال برد هم درمان مریض رو عقب انداخت.

گر خدا خواهد نگفتند از بتر---------پس خدا بنمودشان عجز بشر

یک کلام کافی بود بگن "اگر خدا بخواهد" یا انشاالله.
این انشاالله البته بجز این نقش بر خود بیمار هم تاثیر میذاره. یعنی بیمار هم باید بدونه که شفا در نسخه پزشکش نیست بلکه در خواست خدا هست. وقطعا قوت قلب و امیدی که نام خدا به هرکسی حتی کفار میده بیشتر از قوت قلبی هست که داروی پزشک میده.
برای همین توصیه من این هست که پزشک حتما در آخر کلامش با مریض انشاالله رو بگه و حتما هم بلند به مریض بگه تا مریض هم بشنوه و انشاالله درمان با موفقیت انجام بشه

2009-06-03T01:01:00.002+04:30

تفکر بازاری و چرکه اندازان

مدتی پیش طبق دستور العمل دولت, بجای قند تو درمانگاه کشمش میدادن. فکر خوبی بود ولی همه ناراضی بودن. به یکی از چایی خور های قهار که حسابی ناراضی بود گفتم: آقای ..... خوب چرا یه کیسه قند نمیخری بذاری اینجا اینقدر هم غر نزنی؟ مگه چن میشه؟
آقای .... گفت: قند بخرم؟!! که چی؟ واسه چی پولم رو حروم کنم؟
گفتم خوب پولش که زیاد نیست. از طرفی در روز 8 ساعت رو تو درمانگاه هستی اگه قند بخری خوب خودت راحت تری
آقای ... گفت: نه بابا دکتر. من 8 ساعت میام اینجا جهنم هم باشه تحمل میکنم میرم خونه, آخرشم حقوقم رو میگیرم. می خوام درمانگاه هم رو سرشون خراب بشه!!!
درمانگاه اون شهر با وجودی که مردمش بی پول هم نیستند فوق العاده خراب و بی امکانات هست. تقریبا تمام آدم ها در مقابل هر پیشنهادی یه چرتکه از جیب مغز مصلحت طلبشون در میارن و چرتکه میندازن که این کار و پیشنهاد سود و منافع مادی و مستقیمش چقدر هست.

این قضیه به همونجا ختم نمیشه, به یه دانشجوی پزشکی باهوش و موفق میگی دوست داری چه تخصصی بری؟ میگه چشم و رادیولوژی. می پرسی خوب چرا؟ تو که باهوشی توکه توانایی زیادی داری چرا نمی جراحی یا دخلی که بیشتر به علم و مریض ها کمک کنی؟
میگه چون چشم و رادیولوژی کارش کمه و پولش هم زیاده!!
به یه کارمند جز میگی , برنامه فلان کار رو عوض کن که کار بهتر انجام بشه, جواب میده که چی بشه؟ من اگه زحمت اینها رو بکشم کی ازم تشکر میکنه؟
و....
داستان قدیمی هست که جذابیتش رو برای من هرگز از دست نمیده:
تعریف میکنند که رئیس پروژه معروف آپلو که برای اولین بار انسان رو بر روی ماه نشوند, در جریان همون برنامه و زمانی که هنوز آپولو به فضا نرفته بوده, به یک رفتگر مشکوک میشه.آخه اون رفته گر بجای یک بار در روز, دو بار در روز نظافت میکرده! و شب ها هم که کسی اونجا نبوده میومده و نظافت میکرده.
رئیس یه شب مخفیانه اون رو زیر نظر میگیره و می بینه, اون رفتگر هیچ کار خلافی انجام نمیده و فقط نظافت میکنه. تعجب میکنه که چرا اون رفتگر بدون اضافه کاری داره سر خود دو برابر کار میکنه.
همون شب به آقای رفتگر میگه: تو چرا اینقدر زیاد اینجا رو تمیز میکنی؟ چیکار داری میکنی؟
رفتگر جواب میده: We are going to put a man on moon ما قصد داریم یک انسان رو روی ما بنشونیم.
بله مدریت اون رئیس به گونه ای بوده که اعضا همه خودشون رو درجریان تامین هدف میدیدن. و یک هدف واحد ذهن تمام اونها رو مشغول کرده.
امروز به جامعه خودمون نگاه کنیم. صبح که میشه برای چی از در خونه میریم بیرون؟
پزشک: کسب روزی و پول
مهندس: کسب روزی و پول
معلم: کسب روزی و پول
استاد: کسب روزی و پول
....
اما آیا معنای پزشکی و مهندسی و معلمی و استادی کسب پول هست؟ چندتا استاد سراغ داریم که صبح وقتی از در خونه بیرون میرن تو ذهنشون این باشه که امروز قصد دارم دانشی بر دانش دانشجو هام اضافه کنم؟ کدوم کارمندی رو سراغ دارید که با دغدغۀ تامین هدف ادارۀ خودش از در خارج بشه؟
این میشه معنی تفکر بازاری. برای هر چیزی زودی یه چرتکه در میاریم و حساب کتاب میکنیم ببینیم اون کار پول و راحتی و اسایشی توش هست یا نه. منفعت جامعه و علاقه خودمون قربانی این چرتکه ها شده

2009-06-01T12:41:00.003+04:30

عجب دوره و زمونه ای شده!
ساعت 12 شب ! مریض با باباش اومده, و کلی آه و ناله که آی دکتر بچم داره از کفم میره!!
- چی شده؟ چه خیرتونه؟
- تو کرده (تب داره), عین استخوناش درد میکنه (بدن درد داره), کوکه میکنه (سرفه میکنه) گولوش درد میکنه, تب سرد! (لرز) و تب گرم میکنه و ....
- بعد از معاینه میگم: یه آمپول براتون مینویسم...
- مریض میگه : نیازی نمی بینم!!!
- من میگم نیازی نمی بینی؟ خوب پس یه قرصی مینویسم...
- مریض میگه نیازی نمی بینیم!
- من میگم خوب انشاالله خوب میشی
- مریض میره بیرون!!!
ای خدا یه عقل سالمی به این مردم عطا کن!
--------------------------------------------------------------------
اون روز یه فکر فانتزی باحال به سرم زد. گفتم برم تو مطب بعد بگم:
مریضهااااااا به ستون 2
از جلو نظام...
بعد بگم:
همه گلو دردی ها یه قدم بیان جلو, اسهالی ها یه قدم برن عقب.
گلو دردی ها به چپ چپ , قدم رو به سمت دگزامتازون
اسهالی ها به راست راست, قدم رو به سمت سیپرو فلوکساسین
---------------------------------------------------
به هیچ دردی نخورم به یه درد می خورم!! خدا رو شکر که فهمیدم!
تو اتوبوس این بچه های کوچیکی که اذیت میکنن, مامانشون میگیرتشون, با دست من و بهشون نشون میده, میگه: آروم بیشین میدم آقای دکتر آمپولت بزنه ها..... و بچه 4 ساعت راه رو آروم میشینه...
شاید دیگه با اتوبوس نرم. با ماشین خودم میرم. نمیدونم چرا هرکی سرکار و انجام وظیفه بمیره یا حتی اشتباهی تیر و ترکش نیروی انتظامی بهش بخوره, شهید و جانباز میشه ولی این همه پزشک که در راه رفت و اومد به محل طرح تصادف کردن و مردن رو حتی اسمشون رو هم نمیارن!
فکر کنم دوباره بیش فعالیم عود کرده!

دنیای مجازی, خوبی ها و بدی های مذموم

2009-05-20T10:30:00.002+04:30

مرد نامرئی

سالها پیش یادم هست فیلمی دیدم به اسم مرد نامرئی. بعدا چندین کپی از اون فیلم هم تولید شد که همه شباهت های زیادی به هم دارند. چیزی که در اغلب این فیلم ها توجه من رو به خودش جلب میکنه, شخصیت مرد نامرئی قبل و بعد از نامرئی شدن هست. غالباً فردی با شخصیت, مودب, و پایبند به اصول و هنجار های اجتماعی و در عین حال دانشمند هست که موفق به کشف روشی میشه برای نامرئی شدن و بعد از نا مرئی شدن این فرد تبدیل به یک شخصیت نا هنجار, ضد جامعه و جنایتکار میشه که حتی آخرش کارش به خودکشی هم میرسه.

اما این همه تغییر از کجا شروع میشه؟ فردی که سالها پایبند اصول اجتماعی بوده و مورد احترام به محض اینکه از دید اجتماع دور میوفته و نظارت اجتماع رو بر خودش نمی بینه, تمام رفتار های گذشته رو فراموش میکنه و تبدیل به یک انسان نابهنجار میشه. نمونۀ سادۀ این رفتار رو می تونید توی فرهنگ رانندگی مردم خودمون هم ببینید. آدم هایی که خارج از ماشین و در مقابل دیدگان مردم خیلی سنگین و با شخصیت راه میرن, مدام اینطرف و اونطرف نمی دوند و از بین مردم عبور نمی کنند, به محض سوار شدن به ماشین و خروج از محل کار, چندان تند و بی دقت رانندگی میکنند که انگار از بند نجات پیدا کردند. همین آدم اگر احیانا احساس کنه که یک همکار در ماشین بغلی می بینتش, احتمالا آرام رانندگی میکنه
ماجرای این اینترنت و فضای مجازی هم همین هست. من وقتی اینجا نشستم, دیگه احساس میکنم کسی من رو نمی بینه. خیلی از رفتار ها تغییر میکنه و رفتار های متفاوتی بروز میکنه. البته همیشه این بدی ها نیستند که منتظر فرصتی برای ظهور موندن, بلکه در جامعه ای شبیه جامعۀ ما که مردم از تزویر و ریا رنج می برند و تا حدودی عینکی از بد بینی هم برای تشخیص رفتار های صادقانه و ریاکارانه بر چشم دارند, خیلی از کارهای خوبی که در جامعه از ترس اینکه؛ نکنه حمل بر ریا بشه, مخفی مونده, اینجا ظهور پیدا میکنه....
جایی می خوندم که اساتید اخلاق, خواب شاگردانشون رو همیشه می پرسیدند. چون در خواب محدودیت های ذهن برداشته میشه و مشخص میشه که شاگرد چند مرده حلاج هست. مثلا شاگردی که از ترس اجتماع و غیره دزدی نمیکنه و این دزدی نکردن هنوز ملکۀ ذهنش نشده, در خواب ممکنه خواب دزدی ببینه. حالا من فکر میکنم دنیای اینترنت هم همون ویژگی رو داره. میشناسم کسانی رو که در دنیای واقعی انسان هایی آروم و بی آزار هستند و در اینترنت هکر های حرفه ای و مردم آزار....
خدا رو شکر ما یک فرهنگ و دین تخیلی و رویایی نداریم. دینی نداریم که بخواد همه چیز رو بندازه گردن خدا و دل و معنویت. دزدی که از خونه ای با در قفل شده دزدی میکنه جرمش بیشتر هست تا دزدی که از خونه ای با در باز دزدی میکنه. این قانون ما هست. در مورد جرائم اخلاقی هم باید همین صادق باشه. جامعه نباید شرایط نامرئی شدن رو برای کسی فراهم کنه اگر به هر دلیل, از تقدس بیجا, اعتماد زیاد از حد, مدح و ثنای بی مورد و غیره باعث شدیم فردی از دید نقاد جامعه نامرئی بشه, با وجود اینکه باز هم اون آدم نامرئی حق نداره خلاف انجام بده, اما جرمش و مسئولیتش کمتر هست و در این صورت قسمتی از بار مسئولیت بر دوش جامعه خواهد بود. اگر پزشکی رو در یک محیط سخت از نظر قوانین اخلاقی و کاری تربیت کردیم و ناگهان بدون هیچ نظارتی به یک ناکجا آباد فرستادیم که از قضا در اون ناکجا آباد پزشک فوق العاده به دلیل نیاز مردم, محبوب و ممدوح هست, باید خودمون رو برای خیلی چیز ها آماده کنیم. گرچه این وسط نباید ماجرای یوسف و زخلیخا و خدای سنگی زلیخا که با پارچه ای کور میشد و خدای بصیر یوسف رو هم فراموش کنیم.
----------------------------------------------------
اما از هرچه بگذریم سخن دوست خوش تر است. در سال آخر تحصیل, با دوست پزشکی در دانشگاه آشنا شدم که با 3 صفت, آنچه باید می داشت رو داشت, با انس با قرآن داشت, دلسوز مردم بود و ذوق شعر داشت. متاسفانه این روزها کمتر این اوصاف با پزشکی جور در میاد. دیدم در وبلاگشون لینک این وبلاگ بنده هم هست و چون وبلاگی رو در این وبلاگ تا حالا لینک نکردم گفتم قبل از لینک کردنش توضیحی هم در مورد ایشون داده باشم.

هوش از نوع بهداشتی!

2009-05-17T21:35:00.002+04:30

قبلش بگم خیلی عصبانی هستم, خیلی هم از دست بی فکری مردم خسته شدم!
خارجی ها یه اصطلاحی دارن به عنوان سواد بهداشتی. این سواد بهداشتی که میزان اطلاعات آموزش داده شدۀ بهداشتی و سلامتی رو میرسونه در پیشگیری و درمان بسیار مهم هست. بیماران و مردم باید یه مقداری سواد بهداشتی داشته باشن تا بدونند چجوری مواظب سلامتی خودشون باشن و کی به پزشک مراجعه کنند و چگونه دستورات پزشک رو انجام بدن.
اما من یه اصطلاح دیگه می خوام تعریف کنم به عنوان هوش بهداشتی! به هر حال یه حداقلی از هوش و آی کیو لازم هست تا مریض بتونه حرف بزنه با پزشکش و حرف پزشکش رو بفهمه!
مریضی که سرما خورده و وقتی می پرسم چته؟ میگه سرم درد میکنه! وقتی خوب 2 ساعت ازش در مورد سر درد و تشخیص های احتمالی سر درد می پرسم تازه معلوم میشه که مشکل اصلیش گلو درد هست بعد تب هست بعد بدن درد هست و یه ذره هم سر درد داره!! من باید باهاش چیکار کنم؟
مریضی که سر ما خورده سرفه میکنه و سینه اش درد میکنه و میگه قلبم درد میکنه! من باهاش چیکار کنم؟
ای خدا!...................
نتیجه چی میشه؟ 2-3 تا دکتر هم که به زور سیستم و درس اخلاق پزشکی یه ذره اخلاق رو رعایت میکردن می بینن بابا این مردم هرجور ساز بزنی می رقصن. وقتی مریض خودش اصرار داره الکی آمپول بزنه و سرم بهش وصل بشه و در این آمپول و سرم هم اگر برای مریض شفا نباشه برای دکتر پول هست خوب معلومه که درمان یه پهلو درد ساده که هیچ ربطی به کلیه نداره و عضلانی هست این میشه:
1- آمپول متوکاربامول 2 عدد
2- قرص متوکاربامول 30 عدد
3- آمپول هیوسین 2 عدد
4- آمپول جنتامایسین 11 عدد
5- قرص ناپروکسن 30 عدد
6- ژل ناپروکسن 2 عدد
7- کپسول سفالکسین 30 عدد
8- آمپول پنیسیلین 1200000 و 800000
حالا من به این مردم با هوش بهداشتی پایین که توسط همکاران عزیزم سالها تحمیق شدن با چه زبونی بگم: بابا جون این پهلو درد شما مهم نیست, گرمش کن و مساژ بده و از این به بد قبل از کار نرمش کن!!
مریض میگه: همین؟!!! والو 4-5 تا آمپول برام بینویس!
من میگم: 4-5 تا؟!!! واسه چی می خوای بابا جون؟
مریض میگه: آقوی دکتر من آموختۀ ای آمپولو هستم جون بچه هات!!!! برام بینویس
من در حالی که پیش خودم میگم؛ آخه من مگه چقدر توان دارم که روزی 150 تا مریض ببینم برای همه هم 20 دقیقه توضیح بدم؟!! به مریض میگم: باشه بابا جون یه آمپول هم برات مینویسم
مریض میگه: همین؟!! یه آمپول طاقی!!
من در حالی که دیگه لبخند نمیزنم میگم: بله همین کافیه
مریض میگه: جمع کنید این مسخره بازیا رو, برید در درمانگاهتون رو تخته کنید!!! (من تو دلم میگم ممکنه تخته بشه ماه دیگه بهم بگن بومون خونه که درمانگاه حاجی آباد بسته شده؟!)
و مریض بعدی.........

کی میگه روستایی ها سالم هستند؟ کی میگه روستایی ها دارو مصرف نمیکنند؟ هوش و سواد بهداشتی که بیاد پایینتر, مصرف دارو هم میره بالاتر...

خدایا من و بخاطر تمام اراجبف و شکوه هایی که میکنم ببخش ولی منم دلم می خواست داد بزنم...

گذر عمر

2009-05-03T16:17:00.001+04:30

اینم سیر تحولات من!

درد

2009-05-01T14:26:00.004+04:30

با صد هزار قصه, قلبم رجا نیافت ----------------- با صد هزار مرهم, دردم شفا نیافت

دردی که بر دلم نهادی و رفتی---------------------- با خون دل بشستم و ,دردم شفا نیافت

زخمی که بر تن رنجور من زدی--------------------- با آن همه دعا و دوا ,دردم شفا نیافت

من خود طبیب بودم و سرمست ادعا------------------- با صد طبیب حاذق و ماهر ,دردم شفا نیافت

تیری که با کمان هجر به قلبم زدی---------------------- با مرهم و دم مسیح, دردم شفا نیافت

رفتی و خشک شد آن باغ آرزو-------------------- با صد بهار مصفا , دردم شفا نیافت

چشمم ز خون و گریه می شود سفید---------------------- با بوی جامۀ یوسف, دردم شفا نیافت

گفتی که در غم هجرت, صبر است چاره ام---------------------- با صبر و طاقت ایوب, دردم شفا نیافت

گفتم که با غزلی آرام می شود دلم------------------------ با صد ترانه و آواز, دردم شفا نیافت

جواد دهقانی

خدا حافظ

2009-04-30T20:44:00.003+04:30

خداحافظ گل یاسم, خداحافظ که من رفتم
خداحافظ شب روشن, خداحافظ مه قلبم
کلام تو برام شهده, ولی اما خداحافظ برام تلخه
چی شد گفتی خداحافظ, مگه قلبت برام تنگه؟
چی شد قلبم رو پس دادی؟ مگه قلبم برات کم بود؟
خداحافظ لب خندان, خداحافظ نگاه من
وفای تو یخ قلبم رو جوشان کرد, چی شد داغ جفا کاریت فقط مونده روی سینم؟
چه سرد بود اون شب آخر, چه دلگیر اون حیاط خلوت
چه تاریک بود شب آخر, که حتی زهره هم دلگیر و بی نور بود
خداحافظ گل یاسم, خداحافظ که من رفتم

جواد دهقانی

2009-04-28T18:07:00.003+04:30

سلام...خداحافظ
هنوز هم نوشتن بهانه ایست برای با تو بودن....

سلام یعنی تو, خداحافظ یعنی من؛
سلام یعنی آمدن, خداحافظ یعنی تنها برگشتن؛
سلام یعنی طلوع یک ستاره, خداحافظ یعنی ابر سیاه؛
سلام یعنی لبخند, خداحافظ یعنی اشک حلقه شده در چشم؛
سلام یعنی امید و آرزو, خداحافظ یعنی تنهایی و توکل؛
سلام یعنی شانه ای برای گریه کردن, خداحافظ یعنی بغض نترکیده؛
سلام یعنی پرواز, خداحافظ یعنی بال شکسته؛
سلام آرزوی من برای تو, خداحافظ سهم من از تو
سلام..... خداحافظ
و هنوز هم نوشتن بهانه ایست برای با تو بودن, برای تنها نبودن...

2009-04-17T21:59:00.002+04:30

انتخابات, سیاست, آینده

دیگه یواش یواش همین روزا هست که جو انتخاباتی حسابی در جامعه ایجاد بشه. یکی میگه این, یکی میگه اون. یکی میگه اون بده پس به این رای بدین یکی میگه این بده پس به اون رای بدین....
حالا فرض کنید امروز شده 23 خرداد. دیروز انتخابات برگزار شده و امروز صبح دیگه احتمالا می دونید رئیس جمهور چهار سال آیندۀ شما کی هست...
وقتی صبح 23 خرداد از در خونه بیرون می آیین چه تغییری نسبت به دیروز کردید؟ وقتی سوار ماشینتون میشین, بیشتر از دیروز قوانین راهنمایی رانندگی رو رعایت می کنید؟ بیشتر از دیروز حقوق دیگران رو رعایت می کنید؟ برای رعایت حقوق دیگر وقتی از خط عابر پیاده رد می شید یه ذره سرعتتون رو کم می کنید؟
وقتی رسیدین سر کارتون چقدر با مردمی که بهتون مراجعه می کنند خوش اخلاق تر از دیروز رفتار میکنید؟ چقدر می تونید بیشتر از دیروز خودتون رو جای مردم و مشکلات اونها بذارید؟ چقدر به این دقت میکنید که پولی که در میارید باید در مقابلش حداکثر تلاشتون رو کرده باشید؟
وقتی از سر کار بر میگردید خونه, بیشتر از دیروز نسبت به مشکلات جامعه حساس هستید؟ بیشتر از دیروز مردم رو به کارهای خوب امر میکنید و از کارهای بد نهی میکنید؟ یا مثل دیروز تو دلتون میگید به من چه؟
وقتی به خونه می رسید محیط گرمتری در خونه حس میکنید؟ رفتار بهتری با اعضای خونه دارید؟ اگر فرزندی در خونه دارید بیشتر از دیروز به تربیتش توجه میکنید؟ بیشتر از دیروز فکر میکنید که شما الگوی رفتار آیندۀ فرزندتون هستید؟
......
اگر 23 خرداد با 22 خرداد شما اینقدر متفاوت هست, مطمئن باشید ایران اسلامی سربلندی خواهید داشت که شما و فرزندانتون توش سربلند هستید, اما اگر قرار نیست خودتون رو تغییر بدین, مطمئن باشید برای شما احمدی نژاد با موسوی هیچ فرقی نمیکنه, مه احمدی نژاد می تونه شما تنبل ها!! رو سربلند کنه و نه موسوی می تونه شما رو پیشرفته کنه

2009-04-11T15:23:00.002+04:30

2009-03-31T22:04:00.002+04:30

عکس های نجومی من

مدتی هست که ابر آسمون وسیلۀ رحمت خدا شده و من رو از دیدن ستاره های آسمون دور کرده. مدتی قبل قول داده بودم عکس های نجومی بذارم. چون زیاد هست و پراکنده مجبورم یه وبلاگ جدا براش بسازم.
http://drdehghaninightsky.blogspot.com
ببینید زیبایی هایی که برای لذت ما آفریده شده اند

2009-03-25T17:38:00.003+04:30

نجات یا جنایت؟

یه روز خیلی شلوغ درمانگاه وقتی برای سر زدن به مریض های اتفاقات از مطب بیرون اومدم و مریض های اتفاقات رو دیدم, وقتی داشتم بر میگشتم یه مریض جدید توجه من رو جلب کرد. یه مرد هیکل گنده با گردنی کلفت و سیبیل های از بناگوش در رفته گیج و منگ روی تخت بود و یکی از پرسنل درمانگاه لولۀ اکسیژن رو جلوی دماغش به زور نگه داشته بود. صورتش حسابی سرخ شده بود و با اون لولۀ اکسیژن معلوم بود که مشکل تنفسی داشته. پرسیدم این کیه دیگه؟ چشه؟ بهم گفتن این تریاکی هست و همیشه وقتی میکشه اینجوری میشه. انقدر درمانگاه شلوغ بود که ترجیح دادم فکر کنم حق با اوناست! چون قرمز شده بود و نفسش بد بود فکرم به حساسیت و مصرف یاد مواد مخدر بود واسه همین گفتم یه آمپول نالوکسان (ضد مواد مخدر) و هیدروکورتیزون (برای حساسیت) بگیره و برگشتم رفتم.
هنوز چند قدم نرفته بودم که دوباره صدام زدن, برگشتم دیدم مریض ایست تنفسی داده. مریض روی یه تخت چرخ دار بود و سریع با تخت بردمش تو یونیت احیا و مریض رو اینتوبیت کردم. البته با گردن کلفتش و سیبیل های پر پشت کار واقعا سختی بود. و تا وقتی که بعدا موفق شدم مریض رو برگردونم و خودش نفس کشید مطمئن نشدم که درست توی تراکه گذاشتم یا نه. به هر حال وقتی مریض رو اینتوبیت کردم ضربان قلب به 10 تا در دقیقه رسیده بود و تونستم با آتروپین برشگردونم و بعد که دیدم صدای ریۀ مریض ویز شدیدی داره یه آمپول اپی نفرین هم دادم چون فکر کردم یه قسمت از مشکلات مریض آنافیلاکسی بوده و البته 2 تا آمپول نالوکسان هم گرفت و مردمک هاش حسابی از حالت نقطه ای خارج شد.
به هر ترتیب برای اولین بار در زندگیم یه مریض رو از چنگ جناب عزرائیل کشیدم بیرون و به زندگی بر گردوندم. قبلا 1-2 بار موفق شه بودم ولی مریض هایی بودن که مشکلات جدی داشتن و حداکثر 2-3 روز بعد مرده بودن. ولی این دفعه حسابی شاهکار کردم.
اما کل این غرور و سر مستی با دونستن یک نکته به یک چالش و فکر عمیق تبدیل شد. جناب مریض ما یه معتاد و در عین حال یک قاچاقچی هست!! من نجاتش دادم تا اون بتونه آدم های بیشتری رو بکشه یا بد بخت کنه!
چرا اینجوری شد؟! چرا من باید همچین آدمی رو نجات بدم؟ و اگر از قبل می دونستم چیکار باید می کردم؟!!